„A we mnie samym wilki dwa, oblicze dobra i oblicze zła, walczą ze sobą nieustannie, wygrywa ten którego karmię”. Należy przyznać, że wilki mają duże znaczenie w naszej kulturze, symbolicznie i duchowo. Budzą skrajne emocje - lęk i fascynację. Jednak nie o takich wilkach będzie dziś mowa. Wilków wokół siebie mamy wiele, oczywiście mowa noszących takie nazwisko. Pewno wielu z nas zna osoby o takim nazwisku. Przed laty i do dziś dane mi było spotykać nie jednego wilka. Zamieszkują oni w różnych regionach nie tylko Polski czy Europy. Owszem, wielu z nich w swoim czasie wyemigrowało za granicę, stąd można ich spotkać między innymi na ziemi amerykańskiej czy kanadyjskiej. Jednych z nich spotkałem w tych dniach na polskiej ziemi, jako przybyszów z Ameryki, ale mających mocne korzenie polskie. Mowa o Dorotce, Tomku Emilce i Alexie Wilk. Ten oto kwartet tworzy iście prawdziwą rodzinę wilków. Tworzą niesamowity zespół niczym stado wilków leśnych. Tytuł tekstu w pełni odzwierciedla atmosferę w ich rodzinie. Ale ad rem. Na początku poznałem Tomka wówczas jako szesnastoletniego chłopca, dziś męża i ojca rodziny. Nie wiem skąd, ale to już podczas pierwszego z nim spotkania pojawił mi się w głowie pomysł, aby określić go mianem „Biedo” i tak pozostało do dnia dzisiejszego. Myślę, że przydomek ten, nigdy nie odzwierciedlał jego sytuacji ani materialnej ani duchowej. Wręcz przeciwnie. W kolejnym etapie poznałem na początku jego wspaniałą narzeczoną, którą po pewnym czasie związałem ich sakramentem małżeństwa. Zanim jednak do tego faktu doszło, „Bieda” zobowiązał mnie, abym ją poznał osobiście i wyraził swoją opinię na jej temat. Było to lada nie lada wyzwanie z tej racji, że już wtedy obydwoje zamieszkiwali w USA. Dorotka, to iście anielska osoba, emanująca z niej nie tylko matczyna miłość, potrafi na tyle zjednywać sobie świat, że i wilki leśne stają się dla niej przyjazne i życzliwe.

Z czasem w małżeństwie Tomka i Dorotki pojawiła się córka Emilka, dziś studentka, a przy tym sportsmenka mająca wiele zainteresowań sportowych. Od początku była osobą z charakterem, stąd interesowały ją różne dyscypliny sportu, konkursy, ale także zwiedzanie świata. Można by powiedzieć, że nic co ludzkie nie jest jej obce. Najmłodszym w tym „stadzie” jest beniaminek Alex – obecnie uczeń szkoły podstawowej, także mający wielkie zainteresowania sportowe, a przy tym – jak często mówi o nim jego tato – kochający kanapę. Jego charakter stoicki, pozwala na podejmowanie przemyślanych decyzji z wielka konsekwencją ich realizacji. Odznacza się super dobrą pamięcią, co pozwala mu nawet po dłuższym okresie czas pamiętać o zadeklarowanych zobowiązaniach złożonych wobec bliskich mu osób. Jego młodzieńcza pomysłowość i spontaniczność idealnie wpisują się w trudne kwestie, które w sposób kopernikowski są rozwiązywane. Owszem, nie gardzi popołudniową sjestą, jeśli tylko pozwalają mu na to obowiązki, uważając, że sen to antidotum na zdrowie. Tak oto pokrótce można scharakteryzować ten hermetycznie spójny miłością zespół wilków. Wspólne spędzanie czasu nie tylko w domu, to ich domena, starając się przy tym organizować wyjazdy rekreacyjne i poznawcze. Oczywiście spiralą organizacyjną jest „Bieda”. Ilekroć jest mi dane być na ziemi amerykańskiej, razem się spotykamy wspominając dawne dzieje, a przy tym dzieląc się sprawami bieżącymi. Tym razem los sprawił, że nasze spotkanie odbywa się na polskiej – podkarpackiej ziemi. Zarówno Dorotka jak i Tomek, którzy są urodzeni w Polsce, pragną i dbają o to, aby ich dzieci poznały dziedzictwo polskie i czerpały z niego ducha polskiego i te wartości, które związane są z duchem katolickim.

Z reguły w mediach na co dzień słyszymy o tragicznych wydarzeniach, skandalach, zdarzeniach, które budzą jedynie negatywne emocje. Szkoda tylko, że tak mało ukazuje się tej rzeczywistości, która może być szlachetnym przykładem, wzorem, a przy tym zachętą do stworzenia takiej „watahy” na wzór „Biedy”. Lansowanie pozytywnych wzorców stało się dzisiaj niemodne. Stąd świadomie wielu z nas raczej podejmuje rozmowy, dialogi o zjawiskach negatywnych, a nie pozytywnych. Powyższa rodzinna biografia, skrótem telegraficznym przedstawiona, jest pięknym i szlachetnym przykładem tworzenia rodziny opartej na miłości, życzliwości, szacunku i prawdziwej radości. Tu warto dodać, że zawsze spoiwem tej małej wspólnoty była wiara, Bóg i modlitwa. Stąd między innymi, w każdą niedzielę wspólnie uczestniczą we Mszy świętej. Planowane wyjazdy niedzielne nie mogą stanowić kolizji do uczestniczenia we Mszy świętej niedzielnej. A więc, jeśli Bóg jest na pierwszym miejscu, to wszystko inne jest na właściwym miejscu. Wielu z nas usprawiedliwia swoją absencję na Mszy świętej różnymi błahostkami, także będąc na emigracji czy urlopach z dala od domu rodzinnego. Jeśli jest się człowiekiem autentycznie wierzącym, na każdym skrawku ziemi można odnaleźć miejsce i Boga, gdzie kontakt z nim winien być jako priorytetowy.

Nawiązując ponownie to tytułu tekstu, który wskazuje, iż „Jeśli uczyć się miłości – to tylko od wilków”, w tym przypadku to stwierdzenie ma wymiar w pełni ludzki. Pozwolę sobie na wyrażenie gratulacji moim bliskim znajomym, z racji na taką ich postawę, a jednocześnie chcę podziękować im za trwanie w wierze naszych ojców. Żyjąc w dzisiejszym świecie, świecie różnych ideologii, prądów, mody, nie jest łatwo trwać na posterunku wiary. Chwała Panu, że mamy takich wilków, które nie przejmują się tym, co sądzą o nich barany. Może lew jest silniejszy od wilka, ale moich wilków nigdy nie widziałem w ziemskim  „cyrku”. Jak z powyższego tekstu wynika, człowiekowi jest potrzebna natura wilka, oby tylko ją odpowiednio zaszczepił i konsekwentnie realizował. Bywają noce, gdy wilki milczą i tylko księżyc wyje. Oby księżyc, który tak często chętnie oglądamy i podziwiamy, nie był tym, który będzie nam nami wył z racji na nasze zaniedbania i wyrzuty sumienia.

Amicus