Kto wie, co by odkrył Kolumb, gdyby mu nie stanęła na drodze Ameryka. Podobnie bywa w naszym życiu. Nikt z nas prawie nie wie, dokąd go zaprowadzi droga, którą kroczy, póki nie stanie u jej celu. Wprawdzie staramy się wyobrazić sobie cel do którego zmierzamy, ale wielokroć, gdy stajemy przed nim wielce nas zaskakuje. Kto wie, co zakręt bliski kryje, a cóż dopiero przewidzieć cel naszej drogi. Wielu też powiada, że droga ludzi wolnych nigdy się nie kończy, zawsze jedna się zamyka, druga otwiera. To tylko intuicja dziecka jest najkrótszą drogą do odkrycia prawdy. Bóg nie każe nam iść żadną drogą, której by On sam nie przemierzył i na której by nie szedł z nami. To właśnie w tym czasie, gdy staramy się podążać drogą Jego męki i śmierci, odkrywamy w sobie na nowo sens naszej drogi życia. Ilekroć człowiek z czystym sercem podąża drogą wiary, zawsze uda mu się połączyć z Bogiem i czynić cuda. Jest to droga właściwa i jedynie prawdziwa. Trudno jest bowiem iść przez życie wieloma drogami jednocześnie. To tylko jedni dla drugich staja sie pielgrzymami, którzy różnymi drogami zdążają w trudzie do wybranego celu na wspólne spotkanie. Liczy się więc tylko obrana droga pełna miłości i  wiary. Koniecznym jest postawic sobie pytanie: czy wybraliśmy właściwą drogę życia? W naszej rzeczywistości mamy wiele różnych dróg: dróg prostych i krętych, bliskich i dalekich, dróg radości i cierpienia, dróg nadziei i zwątpienia, dróg miłości i nienawiści, dróg pokory i pychy, dróg ziemskich i niebieskich, dróg wiary i obojętności, drogi sukcesu i upadku… Ileż to możnaby  jeszcze wymienić takich dróg! Czy wśród nich jest moja droga? Wielu uważa, że najwięcej zielonych świateł jest na drodze do piekła. Popatrz, jakie światło masz przed sobą? - czy światło Chrystusa?

Najpewniejszym znakiem, że jest się na fałszywej drodze, to oklaski wrogów. Jeśli idziesz droga właściwą, niewielu ci będzie bić brawa. Warto iść zawsze swoją drogą, choćby ludzie mówili różne rzeczy. To twoja droga jest ci najbardziej bliska, o ile jest drogą oparta na miłości, szczerości, sprawiedliwości. Jeśli spotkałeś właściwy wzór drogi, która doprowadziła innych do szczęścia warto z niej skorzystać. Przyjmuje się, że taka droga jest drogą serca. Staraj się kroczyć drogą nie korzystając ze skrótów. Nie ma piękniejszych chwil, gdy odkryty horyzont spełnia nasze obietnice. Nie zawsze posiadamy wyobrażenie naszego celu życia, nie zawsze zdajemy sobie sprawę dokąd zaprowadzi nas droga. Gdy staniemy u jej celu i przekonamy się, że to to jest nasze oczekiwani, wtedy mamy powód do prawdziwej radości. W podróży zawsze jest coś ostatecznego i nieodwracalnego, a kiedy się kończy, nigdy nie wraca się naprawdę w to samo miejsce.

W swoim życiu każdy z nas ku czemuś zmierza, czasami wybierając wyjątkowo kręte ścieżki. Czasami jest to punkt na mapie, czasami zaś coś ukrytego głęboko w nas samych. Dla niektórych liczy się jedynie ostateczny cel, czekający na końcu drogi. Inni rozkoszują się samą wędrówką, która kształtuje ich charaktery i poglądy na świat. Każdy z nas zapytany o cel drogi życia, odpowie: chcę być szczęśliwy. A droga do szczęścia nie jest łatwa. Trzeba uwolnić swoje serce od nienawiści, a umysł od zmartwień, żyć prosto, niewiele oczekując, dawać dużo, mniej oczekiwać, rozpraszać słońce, a zapomnieć o sobie, więcej zaś myśleć o innych. Rada życiowa jest prosta i skuteczna: idź mądrze i powoli, bowiem ci, którzy pędzą, potykają się i upadają. Przede wszystkim bądźmy bohaterami swojego życia, a nie ofiarami. Jeden z filozofów dał swoim uczniom prostą receptę na szczęście: żyje się spokojniej, gdy nie mówi się wszystkiego, co się wie, nie wierzy się we wszystko, co się słyszy, a wobec reszty tylko się uśmiecha. Chociaż należy tez pamiętać, że czasem dobrze jest potrząsnąć drzewem przyjaźni, by zrzucić zgniłe owoce. Powyższe myśli nie są dla każdego. Bo ten, który wierzy, nie potrzebuje wyjaśnienia, temu, kto nie wierzy, wyjaśnić wiele się nie da.
Amicus