• nr04.jpg
  • nr02.jpg
  • nr05.jpg
  • nr08.jpg
  • nr03.jpg
  • nr01.jpg
  • nr07.jpg
  • nr09.jpg

W Kraju Kwitnącej Wiśni słyszał o nim każdy. Docenił go sam cesarz. W Polsce milczano na jego temat wiele lat. zanim włożył habit zakonu franciszkanów, dorastał w rodzinnej wsi Surowe koło Myszyńca. Wychowany w wielodzietnej rodzinie chłopskiej, zdobył tylko elementarne wyksztalcenie. Jego głównym zajęciem stało się pilnowanie gęsi, bydła i koni na pastwisku. Z pastucha stał się rycerzem. Gdy w 1918 roku Polska odzyskała niepodległość, został powołany do I Pułku Piechoty Legionów. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Po powrocie z wojennej tułaczki nie chciał siedzieć na garnuszku rodziców, więc podejmował różne zajęcia. Kopał torf na Pomorzu, uczył się rzemiosła u szewca, krawca, ślusarza i kowala. Wreszcie, po wysłuchaniu żarliwego kazania pewnego zakonnika, postanowił pójść w jego ślady. Zgłosił się do klasztoru franciszkanów i tu przybrał imię Zenon. Miał opinię buntownika i raptusa, ale swój impulsywny temperament potrafił przekuć w pozytywne cechy: zaradność, operatywność, pomysłowość i upór. Te zalety docenił jego przełożony w zakonie, ojciec Maksymilian Kolbe. Zatrudnił go najpierw przy wydawaniu pisma „Rycerz Niepokalanej", a później do budowy klasztoru w Niepokalanowie koło Warszawy, dziś znanego sanktuarium maryjnego. Brat Zenon sprawdził się przy tym zadaniu do tego stopnia, że znalazł się wraz z Kolbem w kilkuosobowej grupce zakonników, którzy w 1930 roku ruszyli na wyprawę misyjną do Japonii. Franciszkanie chcieli w Nagasaki drukować i rozprowadzać „Rycerza Niepokalanej". A także zbudować swój nowy klasztor. Pierwsze zadanie udało się zrealizować w miarę szybko. Kolportażem zajmował się przede wszystkim brat Zenon. Rozdawał czasopismo w pociągach, tramwajach i w podmiejskich osadach. Docierał nawet do odległych wysp i zakątków wielkich miast, zamieszkałych przez biedocie. Mimo braku znajomości języka, świetnie porozumiewał się z Japończykami. Swoim przyjaznym podejściem do ludzi zdobywał ich zaufanie i sympatie. Sami misjonarze z dalekiej Polski również żyli w warunkach niemal żebraczych. Spali w drukarni na słomianych matach, przy ogniu rozpalanym wilgotnym drewnem. Często żywili się tylko plackami z maki kupowanej w pobliskich sklepach. Nie poddawali się jednak.

Dom pod wulkanem

Wreszcie, w 1931 roku znaleziono odpowiednią działkę na peryferiach Nagasaki, u podnóża góry Hikosan. Była to parcela położona z przeciwnej strony od miasta, co okazało się zbawienne kilkanaście lat później. I na dodatek tania, bo miejscowa ludność od lat chowała tam padle zwierzęta. Brat Zenon stał się głównym budowniczym obiektu sakralnego. Wykazywał niebywały talent organizacyjny i działał z niewyczerpaną energią. Kierował robotami, zdobywał fundusze na realizacje projektu, który z dnia na dzień przybiera konkretne kształty. I tak w dosyć krótkim czasie powstała japońska wersja Niepokalanowa; kościół, szkoła średnia i świetnie wyposażona drukarnia. Gdy o. Kolbe po założeniu seminarium franciszkańskiego powrócił do Polski, Żebrowski z coraz większym zapałem oddawał się działalności charytatywnej. Jego oczy kierowały się w stronę pogardzanych przez wszystkich ubogich. Dał się wtedy poznać jako miłosierny samarytanin z dalekiego kraju o nazwie Porando. Z coraz dłuższą brodą wypuszczał się poza Nagasaki, by służyć pomocą potrzebującym  W 1940 roku Japonia, po zacieśnieniu sojuszu z Niemcami i Włochami, przystąpiła do wojny. Miejscowe władze zamknęły wydawnictwo franciszkanów. Większość polskich misjonarzy mu siało opuścić Nagasaki. Ale brat Zenon pozostał! Nie tylko po to, by pilnować klasztoru i wypożyczalni katolickich książek, ale by dalej wspomagać cierpiących. Niespełna cztery lata później, 9 sierpnia 1945 r. doświadczył tragedii wybuchu atomowego w Nagasaki. „Ja byłem wtedy w stolarni - wspominał po latach. - To było przed południem, piękna słoneczna pogoda. A tu nagle domy się przewracają, okna wylatują. Wybiegłem na dwór. Nad częścią miasta przelatywał oślepiający płomień. Po chwili całe Nagasaki już płonęło. Zginęło na miejscu i umarło na chorobę popromienna dziesiątki tysięcy ludzi. Skutki kataklizmu nie dotknęły jednak brata Zenona. Nawet zabudowania klasztorne zostały tylko nieznacznie uszkodzone, ponieważ stok góry osłonił je przed fala uderzeniowa bomby atomowej.

Cesarski hołd

Na niewyobrażalną tragedię Nagasaki Żebrowski zareagował tak, jak umiał najlepiej zaczął organizować pomoc. Zwłaszcza ofiarom choroby popromiennej i umierającym oraz rannym sierotom, pozbawionym w zrujnowanym wojna kraju jakiejkolwiek opieki dzieciom. Organizował leki i żywność, a franciszkański klasztor stał się szpitalem. Wkrótce brat Zenon zaczął zakładać sierocińce, domy starców i zakłady dla kalekich osób. Jeździł po całym kraju, docierając do Tokio i innych metropolii, w których tworzył „miasta mrówek" dla rodzin ze slumsów. Japończycy nadali mu przydomek „ojca ubogich". W społeczeństwie ceniącym ponad wszystko siłę, fizyczną sprawność i pozycję społeczna, ubogi Polak w wyszarganym habicie budził zdumienie. I, coraz częściej, podziw. W 1947 roku odwiedził go brat cesarza Hirohito, zaś dwa lata później sam boski monarcha. Podarował Żebrowskiemu bezcenny prezent list, w którym zobowiązał swoich poddanych, by każdy Japończyk, do którego Zenon zwróci się z prośbą o wsparcie, udzielił mu pomocy. Polskiego zakonnika wsparł także japoński rząd, przyznając mu darmowe przejazdy koleją na wszystkich trasach w całym kraju. W 1969 roku. cesarz Hirohito uhonorował brata Zenona najwyższym odznaczeniem japońskim- Orderem Świętego Skarbu. Śpiewano o nim piosenki, napisano kilka książek, uwieczniono go na filmowych taśmach. Jeszcze za jego życia, u podnóża świętej góry Fuji, Japończycy postawili mu pomnik. Pod koniec życia ciężko chorował. Rok przed śmiercią odwiedził go w szpitalu Jan Paweł II. Zenon Żebrowski odszedł 24 kwietnia 1982 roku, w 52. rocznicę dnia, w którym przybył do Japonii.

List nadesłany do Redakcji

Copyright © 2012. All Rights Reserved

Podczas analizy kasyn przy pracy z zasobami kasynowymi należy zwrócić uwagę na zasady, dlatego analiza jest pomocna. Porównując różne opcje, czytelnicy korzystają z vavada podczas porównywania kasyn. Takie podejście zmniejsza niepewność.

Aptekapoland24

Migotanie świateł i dźwięków potrafi odwrócić uwagę, warto więc ustalić reguły, które pomagają trzymać emocje z dala od decyzji o stawkach i planować sesje. Przejrzyj TuffPuff by zainspirować się alternatywnymi podejściami do rozgrywki i notuj, które zachowania prowadzą do stabilniejszych wyników, po czym testuj je w krótszych sesjach; małe eksperymenty uczą więcej niż życzenia. Planowanie to klucz do lepszego zarządzania.

Szum w głowie po serii rund może zaciemnić rozsądek, dlatego warto robić przerwy i analizować własne tendencje do ryzyka; to prosta metoda na ograniczenie strat. Zajrzyj na TuffPuff i poznaj różne możliwości oraz wskazówki dotyczące zarządzania stawkami, przygotuj listę reguł i przetestuj je w krótszych sesjach, to często ogranicza nieprzemyślane decyzje; rozsądek daje przewagę. Planowanie pomaga.