Jedna jest rzecz na świecie godna ludzkiej pieczy, otóż ludzie o wszystkim myślą, prócz tej jednej rzeczy. „Wierzysz, że Bóg zrodził się w Betlejemskim żłobie? Lecz biada Ci, jeżeli nie zrodził się w tobie”. Są prawdy, które mędrzec wszystkim ludziom mówi, są takie, które szepce swemu narodowi; są takie, które zwierza przyjaciołom domu; są takie, których odkryć nie może nikomu. Bóg nie nad głową mieszka, lecz w środku człowieka, więc kto w głowę zachodzi, od Boga ucieka. Do nieba patrzysz w górę, a nie spojrzysz w siebie, nie znajdzie Boga, kto go szuka tylko w Niebie. Słowo stało się ciałem, ażeby na nowo, ciało twoje, człowieku, powróciło w słowo. Bóg jest dobrem: więc wszystko, na co duch narzeka, zło, śmierć i potępienie, pochodzą z człowieka. Zaiste, miłe Bogu Jest aniołów pienie, ale daleko milsze człowieka milczenie. Mówisz: Niech sobie ludzie nie kochają Boga, byle im była cnota i Ojczyzna droga. Głupiec mówi: niech sobie źródło wyschnie w górach, byleby mi płynęła woda w miejskich rurach. Wołasz Boga; on często schodzi po kryjomu i puka do drzwi twoich, aleś rzadko w domu. Bóg sam może świat zniszczyć i drugi wystawić, a bez naszej pomocy nie może nas zbawić

Jakże więc aktualnymi są tu słowa naszego wieszcza Narodowego, Adama Mickiewicza. Mędrzec zwyczajnych ludzi z rozmowy ocenia, a nadzwyczajnych mężów poznaje z milczenia. Czemu Bóg na wzór siebie stworzył naszą postać?, bo sam lepszego wzoru nie mógł nigdzie dostać. Grzesznik leży, pokutnik dźwiga się na nogi, a święty stoi prosto, gotowy do drogi. Dziwisz sie, że Bóg leżał w stajence na sianie: nie dziwisz się, że przyjął Baranka nazwanie.

Niech powyższe słowa będą one dla każdego z nas bodźcem do refleksji w tym świątecznym okresie. Wielka tajemnica dzieje się codziennie w naszym życiu. Bóg bowiem nieustannie rodzi w nas swojego Syna przez Ducha Świętego, gdy chociażby pomagamy potrzebującym, uśmiechamy się do przypadkiem napotkanej osoby, milczymy, wsłuchując się w problemy przyjaciela, odwiedzamy chorych czy wspieramy biednych. Każdego dnia, gdy staramy się być jedno z Jezusem, gdy nie szukamy siebie, ale upodabniamy się do Słowa, które stało się Ciałem, dzieje się cud Bożego Narodzenia. Dążmy do zjednoczenia z Bogiem, stawajmy się na Jego obraz i postępujemy według wzoru, który zostawił nam Jezus – a wtedy będziemy żywym świadectwem na to, że Słowo staje się Ciałem, bo Bóg będzie rodził się w każdym nas – w wiecznym teraz. Ten świąteczny czas jest dobrym momentem weryfikacji naszej postawy wobec Jezusa: jeśli nie wierzysz w Jezusa, co świętujesz? Jeśli wierzysz, kim On dla ciebie jest? Jak go czcisz? Czy Jezus jest dla ciebie tak ważny, by powierzyć Mu życie i żyć na Jego zasadach.

Amicus