Prognozy, plany, zamierzenia, strategie, oczekiwania – jakie to są wartości dziś? Czy stanowią one dziś jakieś znaczenie? Czy mają w tym czasie jakiś sens? Jeszcze do niedawna wielu pokładało w nich wielkie nadzieje. Dla wielu to właśnie współczesna cywilizacja stała się „bogiem”. Wychodzili z założenia, że wszystko dziś można. Wszystko czy nic? Zakrólowało poniekąd przekonanie, że współczesna technika, komputeryzacja, osiągnięcia naukowe wszystko rozwiążą, wszystkiemu poradzą. Wiara czy naiwność? Różne wobec nich funkcjonowały postawy. Niepoprawni optymiści jeszcze chwilę temu wiązali z nimi wielkie nadzieje na lepsze jutro szczególnie wraz z rozpoczęciem XXI wieku, jak gdyby sam przełom dziejów rozdawał przepustki do vita nova. Przeciwko takiemu stanowisku zwykle oponują pesymiści, a skrajny ich odłam prorokował nieuchronne nadejście czasu Apokalipsy. Co jest a raczej co winno być kluczem do racjonalnych prognoz? Pytanie to można by zadać każdemu z nas. Wielu by snuło myśli filozoficzne sięgając do różnych epok i czasów by znaleźć właściwą odpowiedź. Tymczasem czy jeszcze pamiętamy o słowach wciąż aktualnych: „Głupcze, jeszcze tej nocy zażądają twojej duszy od ciebie; komu więc przypadnie to, coś przygotował?” (Łk 12,20). A gdzie nasze marzenia? Życie, które kończy się na marzeniach, to udręka dla duszy. Czyli jest coś więcej? Czyż pozostać ma nam tylko udręka?

Życie to skarb i udręka która nie będzie trwać wiecznie. To się skończy, a co pozostanie? Dla wielu dziś to samotność, kwarantanna. A wiedzieć należy, że człowiek może wytrzymać tydzień bez picia, dwa tygodnie bez jedzenia, całe lata bez dachu nad głową, ale nie może znieść samotności. To najgorsza udręka, najcięższa tortura. Dziś wielu zna to uczucie. Może i Ty je znasz? Uczucie, kiedy wszystko zaczyna tracić sens. Kiedy nie mają żadnej wartości nawet te rzeczy, które do niedawna wydawały się całym światem, to o co walczyłeś do końca wszelkich sił. Kiedy ból znosi najbardziej uciążliwe troski powszedniego dnia, a udręka wypełnia nieuchronnie całą psychikę. To pustka, beznadzieja. Pomalutku, zbliż się do mnie. Krok za krokiem, podążaj ostrożnie! Zacznij wszystko od nowa. Wyciągnij dłoń ku memu sercu. Widoczne Bóg potrzebował Cię w tym doświadczeniu. Nie zbadane są wyroki. Powiedz Mu otwarcie „Ja chcę iść z Tobą. Nie zostawiaj mnie. Dziś płaczę i już tęsknię za Tobą”. Dwa złączone serca. Wtedy już nikt nas nie rozdzieli. Będziemy razem. Jednak dziś mnie nie opuszczaj. A ja garść ziemi upuszczam. Pragnę podziękować Ci za te lata cudownej Twojej miłości. Ona wciąż we mnie płonie. To Tyś zasiał we mnie nadzieję. Teraz jest czas nadziei. Twojej i mojej nadziei.

Dziś wiem, że największe złodziejstwo to okraść kogoś z nadziei. Tak jak nawet największe pustynie mają swoją wiosnę, choćby najkrótszą i niedostrzegalną, tak nadzieja ma swój czas. To teraz jest czas nadziei. Jeśli jesteśmy wierni Jemu, to znaczy mamy nadzieję. Czas i nadzieja leczą z każdej rany, także tej, która teraz cię dotyka. Dziś jedna choćby mała, ale radosna nadzieja jest więcej warta, niż dziesięć suchych rzeczywistości. Tak ci ciężko – powiadasz. Nad sobą widzisz ciężkie czarne chmury. Co one przyniosą jutro, a może jeszcze dziś? Nie lękaj się! Nadzieje też są jak chmury: jedne przechodzą, inne przynoszą oczekiwany deszcz. A po nim zaświeci słońce. Żaden promień słońca nie ginie, lecz sprawia wzrost. Promień nadziei zaświeci, gdy spojrzysz ku Niemu z miłości. Bo miłość nie zna pór dnia, a nadzieja nie ma końca, a wiara nie zna granic. Pamiętaj, przypominaj sobie i innym, że każda ciemna noc ma zawsze jasne zakończenie. Odkąd Jezus pokonał śmierć, żadna nadzieja i optymizm nie są w Kościele przesadą. Nie pozbawiaj się nadziei. Ten kto wszystko widzi w czarnych barwach, temu już z rana słońce zachodzi. Niech Twoja nadzieja będzie rośliną trudną do wyplenienia. Możesz nie wiem ile odrąbać gałęzi i zniszczyć, a zawsze będzie wypuszczać nowe pędy. Umiej je pielęgnować, a za chwilę wyrośnie krzew rodzący dobre i zbawienne owoce. Ci, którzy żyją nadzieją, widzą dalej. Ci, co żyją miłością, widzą głębiej. Ci, co żyją wiarą, widzą wszystko w innym świetle. Warto żyć, jeśli staniemy się promykiem słońca nadziei szczególnie teraz w czas niepogody, w czas ludzkiej udręki.

Niech mottem tych dni będą słowa: Żadna noc nie może być aż tak czarna, żeby nigdzie nie można było odszukać choć jednej gwiazdy. Pustynia też nie może być aż tak beznadziejna, żeby nie można było odkryć oazy. Pogódź się z życiem, takim jakie ono jest. Zawsze gdzieś czeka jakaś mała radość. Istnieją kwiaty, które kwitną nawet w zimie.

Amicus