Troska o wychowanie i kształcenie spoczywa nie tylko na rodzicach. Owszem, jest to ich główne zadanie bowiem, tak bowiem wynika z samej natury ludzkiej. Niemniej jednak zadanie to stoi także przed innymi podmiotami odpowiedzialnymi za edukowanie i pedagogię młodego pokolenia. Ważnym jest, aby w całym tym procesie nie zapomnieć o aksjologii mające swe źródło w religii katolickiej. O tym szeroko przypominano podczas Ogólnopolskiej Konferencji Naukowej zorganizowanej przez Katedrę Pedagogiki Katolickiej KUL w dniu 06 czerwca 2017 roku w Stalowej Woli. Była to już zresztą kolejna konferencja o tej tematyce w ramach cyklicznych spotkań, dyskusji poświęconych tej tematyce. Wprawdzie tematyka ta w codziennym życiu jest przyjmowana z pełnym zrozumieniem, to gdy chodzi o wymiar naukowy nie jest już tak wyraźnie ta kwestia lansowana. Kręgi liberalistyczne podejmują wprost walkę z takim nurtem kształcenia i wychowania. Niekiedy także i w kręgach katolickich możemy spotkać brak zrozumienia i akceptacji wobec idei kierunku kształcenia i wychowania katolickiego. Świat na tyle „zgłupiał”, że to co winno być istotą rzeczy, staje się czymś niewygodnym z racji poprawności wobec Unii Europejskiej czy innych jednostek, instytucji, gremiów.

Dobre wychowanie, a co za tym idzie kształtowanie postaw wśród dzieci i młodzieży, to największe wyzwanie, przed jakim staje każde pokolenie ludzi dorosłych. Nic bowiem, poza dobrym wychowaniem, nie może zapewnić dobrej przyszłości, tak poszczególnym rodzicom, jak również całym społeczeństwom. Taki nurt wychowania prowadzi o eliminowania bądź osłabienia autorytetu wychowawcy. Konsekwencją tego będzie zjawisko jakiego często jesteśmy świadkami w miejscach publicznych. Sytuacja, w której ojciec próbuje uspokoić małą złośnicę, wykrzykującą obelgi pod jego adresem, nie jest rzadka na ulicach polskich miast. Podobnie jak ta, w której kilkuletni brzdąc, ukochany synek, wymierza kopniaki mamie. A więc liberalne traktowanie zachowań, bez zasad, bez konsekwencji. Wspomniany styl liberalny najbardziej odpowiada rodzicom przeświadczonym o słuszności tezy, że prawidłowo pojmowane rodzicielstwo polega na stworzeniu dziecku warunków do niczym nieskrępowanej aktywności.

Dziś należy wołać, krzyczeć a przede wszystkim wszystko czynić, by naleciałości systemów typu liberalnego czy komunistycznego nie były fundamentem procesu wychowania młodego pokolenia. Istnieją dwie filozofie wychowania katolickiego. Pierwsza polega na dostosowaniu się do tego, co proponuje w kwestii edukacji współczesny świat. Druga – bazuje na metodach przekazywanych przez tradycję i obyczaj katolicki. Podział ten odpowiada z grubsza podziałowi na tzw. tradycjonalistów oraz modernistów w Kościele. Z tym, że wielu „modernistów pedagogicznych” nie jest do końca świadomych tego co robią, uznając modernistyczny sposób wychowania za normalny, czyli „katolicki, ale unowocześniony”. Wychowanie tradycyjnie katolickie przede wszystkim akcentuje znaczenie pierwiastka nadprzyrodzonego w formacji dziecka i trzyma się zasad przekazywanych przez obyczaj rodzinny. Wzorem i przewodnikiem pozostaje klasyczna teologia, etyka i filozofia katolicka.

Tacy rodzice są świadomi, że natura musi być uszlachetniona przez kulturę z jednej strony, a z drugiej – w wymiarze religijnym – uzupełniona przez działanie łaski. Dlatego otwierają się więc przede wszystkim na jej działanie, a nie modnych ideologii. Jednocześnie nie lekceważą pracy w obrębie natury (formowanie cnót). Pewnym błędem, które przypisuje się temu wychowaniu jest przesadna surowość. Niektórzy też przeakcentowują sferę naturalnego wychowania, kosztem sfery nadprzyrodzonej. Wydaje się, że dziś potrzeba nowego nurtu w pedagogice tak zwanego apologetyzmu pedagogiki katolickiej.

Amicus