Miło jest coś zaczynać, zwłaszcza, gdy kreśli się pozytywna perspektywa związana z awansem zawodowym czy nobilitacją. Zwykle perspektywa ta ma jednak swój określony czas i wymiar merytoryczny. Po nim następuje kolejne wyzwanie, zadania, cele, wyzwania i konkretne działania. Etapowość realizacji różnych celów uwarunkowana jest od wielu czynników. Jednym z takich etapów jest okres studiów, gdzie człowiek nie tylko zdobywa uprawnienia zawodowe, wykształcenie, uczy się dojrzałego myślenia, ale wchodzi w nowy etap życia. Od wieków niemal powtarzana jest myśl, że czas studencki jest najszczęśliwszym czasem w życiu człowieka. To rzekomo czas beztroskiego życia, czas dobrze pojętej i przeżywanej wolności. Ale, czy rzeczywiście w każdym przypadku, życie studenckie takie jest? Zapewne wielu będzie mieć nieco inną i własną tezę, nieco odmienną. W dniu 26 czerwca 2017 roku w dwóch kolejnych grupach (studenci zarówno studiów dziennych jak i zaocznych) przystąpili do egzaminu końcowego wraz z obroną pracy magisterskiej. Dzięki temu zwiększył się dorobek naukowy z zakresu pedagogiki katolickiej. Podjęte przez studentów badania w obszarze pedagogiki katolickiej dotyczyły konkretnych, a jednocześnie bieżących kwestii związanych zarówno z kształceniem jak i wychowaniem młodego pokolenia. Katedra Pedagogiki Katolickiej, w ramach której dotychczas przygotowano i wypromowano już ponad 50 magistrów, 8 doktorów, ma w swym dorobku wiele innych osiągnięć typu publikacje, monografie, artykuły, konferencje naukowe, współpracę z jednostkami naukowymi krajowymi i międzynarodowymi, i wiele innych form. Ten szeroki wachlarz dorobku stał się już widocznym elementem nie tylko w gremiach naukowych krajowych, ale i zagranicznych. Nie bez powodu przyznawane są osobom związanym z pedagogiką katolicką, najwyższe odznaczenia państwowe, czy to przez instytucje państwowe – jak np. przez Prezydenta Węgier – czy inne gremia typu Senaty Uniwersyteckie, organizacje międzynarodowe. Oczywiście perspektywa pracy w tym zakresie jest ogromna. Radosnym jest fakt, że coraz częściej i coraz więcej osób staje wokół tych tematów pochodzących z różnych zakątków Europy i świata. Trzeba jasno podkreślić, że dziś jest wielkie zapotrzebowanie na pedagogikę katolicką i w wymiarze naukowym, edukacyjnym, pedagogicznym, badawczym, opisowym itp.

Ten ludzki potencjał kadr nauczycieli i wychowawców katolickich staje się kredytem zaufania w powierzaniu przez rodziców swoich dzieci – niekiedy niewierzących – jednostkom, podmiotom, które w swym działaniu są ukierunkowane na pedagogikę katolicką. Fakt ten z jednej strony bardzo cieszy, a jednocześnie obliguje nas do bardziej intensywnych działań w tym obszarze. Nie bez znaczenia placówki katolickie cieszą się dziś tak wielkim uznaniem i popularnością nie tylko w Polsce. Wiemy też o tym, że jak w innych obszarach tak i w tym, spotykamy przeciwników – ba – wrogów pedagogiki katolickiej, Szkoda tylko, że jest tak i na KUL-u, gdzie wielu nie rozumie lub nie chce zrozumieć, czym jest, jakie ma znaczenie i czym winna być - pedagogika katolicka. Gdzie jak gdzie, ale na Katolickim Uniwersytecie tak bywa? Ano, taka jest prawda. Niech potwierdzeniem będzie fakt z ostatnich dni. Otóż dyrektor Instytutu Pedagogiki KUL w Stalowej Woli wystąpił z wnioskiem o likwidację Katedry Pedagogiki Katolickiej, a wcześniej podjął działania, by niektórzy pracownicy katedry zostali przeniesieni do innych katedr. W ten oto sposób chciano pozbawić możliwości działania katedry. Oczywiście wszystko to rzekomo na prośbę pracowników katedry, chociaż dowody na to są zupełnie inne. Atak na to co katolickie, nie odbywa się gdzieś w laickich gremiach, lecz właśnie w jednostce katolickiej, i rzekomo  przez "katolików". Co do tego ostatniego mam nie tylko ja poważne wątpliwości, ale głównie studenci, pracownicy i ci wszyscy, którzy znają sytuację i są świadkami wielu przekłamań. Można przypuszczać, że tego typu działania pewnych osób świadczą o poprawności wobec określonych gremiów, dla których wartości katolickie są przeszkodą w życiu nie tylko akademickim, są nie do zaakceptowania. Na czyje zlecenie te osoby niszczą historię Alma Mater, dzieła katolickie?  Ponadto fakt zmierzający do likwidacji seminarium naukowego z pedagogiki katolickiej, fakt pomijania od kilku lat dofinansowania czasopisma „Pedagogika Katolicka”, tak wiele mówią za siebie. Jest jeszcze wiele innych kwestii, które w swoim czasie zostaną opisane, bez względu na to, czy komuś się to podoba czy nie. Prawdę trzeba ukazywać – choćby była ona gorzka.

Może ktoś zapytać, a skąd nagle taki temat, taka refleksja. Trzeba w tym miejscu jasno powiedzieć, że niektórym wydaje się, że to co poczynają jest ukryte, jest zakamuflowane. Okazuje się, że to głównie studenci są zbulwersowani taką sytuacją. Przyszli bowiem na Uczelnię katolicka, a są świadkami zachowań, działań nie mających nic wspólnego z katolicyzmem. Wielu wprost - jak to m.in. dzisiaj wypowiedziało wielu studentów - jest zgorszonych taką sytuacją, bo widzą, że niszczy się to, co niektórzy starają się budować, przekazywać jako dzieła, wartości katolickie. Ten niepokojący głos jest wołaniem od pewnego czasu. Niestety jak na pustyni - trwa milczenie i przyzwolenie. Czy to jest zaplanowana akcja? Może więc warto nieco bliżej przyjrzeć się całej sytuacji jeszcze z innej perspektywy. Fakty te, nie prowadzą do rozwoju jednostek KUL- ale wręcz przeciwnie, przede wszystkim do ich niszczenia. Czyżby 90-rocznica powstania KUL-u stała się okazją do jego wyniszczenia? A co na to mówią z grobów jego Założyciele? To smutna, ale prawdziwa rzeczywistość.

Pomimo trudności, barier, działań, które nijak się mają z duchem katolickim, trzeba nam iść do przodu i budować nową rzeczywistość w duchu katolickim. Trzeba nam podejmować działania obronne wartości i dzieł katolickich, które – bywa, że są niszczone przez osoby rzekomo należące do Kościoła katolickiego. Ufamy, że pomimo szatańskich działań Kościół, katolicyzm, jego wartości i dzieła katolickie, będą się rozwijać, i służyć całemu społeczeństwu. Gratuluję wszystkim Absolwentom tegorocznym – a szczególnie – z pedagogiki katolickiej osiągnięcia stopnia magistra. Gratuluję Wam otwartych oczu na to co Was otacza. Dziękuję Wam za krytyczne, obiektywne, ale sprawiedliwe spojrzenie, ocenę tego czego byliście w ostatnim czasie świadkami. Bądźcie dalej dzielni i bądźcie płomiennego ducha. Dawajcie zawsze świadectwo swej przynależności do Kościoła katolickiego i jego nauki. Nigdy nie lękajcie się. Jedynie bójcie się Boga, a nigdy ludzi. Druggi człowiek nie zabierze Wam tego, co macie w sobie najcenniejszego - wiary w Boga.

Amicus