Niewielu z nas żyjąc na ziemi w określonym miejscu i czasie w pełni dostrzega jej piękno i urok. A każdy skrawek ziemi kryje w sobie wielkie bogactwo różnych tajemnic. Wystarczy wybrać się poza teren ziemi na którym od wielu lat sami żyjemy i nie zawsze dostrzegamy to, co ona kryje, a wówczas poza własnym obszarem łatwiej dostrzeżemy piękno innych zakątków ziemi. Podobnie też nie dostrzegają jej walorów, bogactwa, piękna i uroku tubylcy tych stron, które my okazyjnie odwiedzamy. Dane mi jest przemierzać obce kraje i podziwiać mądrość Stwórcy zakotwiczonej w przyrodzie. To już kolejny dzień i kolejne odcinki wędrówki. Oglądając poniżej zamieszczoną foto galerię z owej wędrówki, łatwo zauważymy, że dominantą wypełniającą tło zdjęć są kamienie. Kamień odgrywał i wciąż odgrywa wieloaspektową rolę w życiu człowieka. Można powiedzieć, że kamień to twardy wychowawca i pewien wzór dla człowieka. Kamień wielokrotnie przywoływany był także wobec człowieka jako przestroga.

Trzeba przyznać, że piękno ziemi jest też dlatego, że na niej spotykamy tak wiele pięknych - w swym kształcie, kolorycie, strukturze, historii – kamieni. Możemy wymienić dziesiątki rodzaje kamieni. Kamienie fascynują ludzi od zarania dziejów. Pod nazwą „kamień" kryją się skały, minerały i kamienie pochodzenia organicznego (perły, korale, kość słoniowa). Nie w tym jednak rzecz. Nie nad tym chcę się zatrzymać. Ziemia pokryta niejednokrotnie kamieniami, stanowiła w jego kontekście pewien symbol - trwały fundament, skałę. Jednych zachwyca ich barwa, innych oczarowuje kształt. Ilekroć bierzemy do ręki jakiś kamień dostrzeżemy w nim wówczas coś, co nigdy nie będzie elementem powtarzalnym. Kamień wywołuje różne reakcje.

Od strony pozytywnej jest budulcem, i to wielkich, wspaniałych obiektów. Jest także zabezpieczeniem, zaporą przed kataklizmami. W symbolice wszystkich ludów kamień - trwały, ciężki, solidny, niepodzielny, był zawsze oznaką siły, stabilności i pewności oparcia oraz źródłem życia i płodności. Filon mówił nawet o kamieniach „obdarzonych duszą". W Egipcie był symbolem wieczności. Kiedy ciało człowieka uległo rozkładowi, podobizna człowieka utrwalona w kamieniu oraz wyryte imię nadal mogły żyć. Wierzono, że kamienie magazynują ciepło, zimno, wodę i (jako klejnoty) światło. Słowo „kamień” posiada w Piśmie Świętym wiele znaczeń i interpretacji. Biblia wymienia go 337 razy, a termin „skała” 139 razy. U Izraelitów panował zwyczaj upamiętniania miejsca i ważnego wydarzenia w sposób trwały za pomocą kamieni. Jeden z przykładów biblijnych: „Kiedy Jakub wyszedł z Beer-Szeby wędrował do (Charanu, trafił na jakieś miejsce i tam zatrzymał się na nocleg, gdyż słońce już zaszło. Wziął więc z tego miejsca kamień i położył sobie pod głowę, układając się do snu na tym właśnie miejscu. Wstawszy więc rano, wziął ów kamień, który położył sobie pod głowę, postawił go jako stelę i rozlał na niego oliwę. I dał temu miejscu nazwę Betel”. Bóg nakazał Izraelitom budować ołtarze z kamieni naturalnych, nieociosanych: A jeśli uczynisz Mi ołtarz z kamieni, to nie buduj go z kamieni ciosanych, bo zbezcześcisz go, gdy przyłożysz do niego swoje dłuto. Kamień wspomniany w Psalmie 118, najpierw jest odrzucony, a potem wzięty jako kamień wybrany. Odnosi się to do samego Jezusa.

Kamień może być również zagrożeniem, nieszczęściem, tragedią. Wiedzą o tym rolnicy, mieszkańcy gór, podróżujący po różnych drogach, szlakach. W metaforyce biblijnej kamień jest ponadto obrazem zatwardziałości serca. Obojętność i twardość serca czynią człowieka podobnym do kamienia. Biblia wspomina również kamień młyński (12 razy), ma on najczęściej symbolikę negatywną: „Lecz, kto by się stał powodem grzechu jednego z tych małych, którzy wierzą we Mnie, temu byłoby lepiej kamień młyński zawiesić na szyi i utopić go w głębi morza”. Czterokrotnie w Biblii użyto sformułowania kamień na kamieniu.

Warto też zauważyć, że średniowieczni egzegeci łączyli określone kamienie z postaciami apostołów, które czasami wyobrażano na filarach kościołów z odpowiadającymi im nazwami drogich kamieni. Sposób przyporządkowania był następujący: Piotr – jaspis; Paweł lub Andrzej – szafir; Jakub – chalcedon; Jan – szmaragd; Filip – sardonyks; Bartłomiej – sardiusz; Mateusz – chryzolit; Tomasz – beryl; Tadeusz – chryzopraz; Szymon – hiacynt; Maciej – ametyst. Tragedią jest, gdy człowiek staje się jak kamień w wymiarze negatywnym. Wielokrotnie powtarzamy, że ten lub ów człowiek ma serce z kamienia. Mamy na uwadze wówczas, że jest osobą nieczułą, o braku wrażliwości, zamknięty, obojętny. Człowiek odporny za uwagi, dobre rady, nauki, jest określany także jako człowiek z kamienia.

Niech zatem owe kamienie stanowiące piękno naszej natury, przyrody zawsze nas zachęcają by w swym życiu upodabniać się do ich piękna, szlachetności, drogocenności. Szlachetnych kamieni mamy tak wiele. Bądźmy więc kamieniami drogocennymi. Unikajmy zaś, abyśmy nie stali się kamieniami, których i rolnik, i dróżnik, i przechodzień nie będzie przeklinał.

Galeria foto z wędrówki przez ziemię

Amicus