„Pastuszkowie mali w polu wtenczas spali, gdy anioł z północy światłość z nieba toczy, chwałę oznajmując szopę ukazując…” Tym razem współcześni pastuszkowie z Betlejemskim Światłem Pokoju, darami świątecznymi i życzeniami, udali się do swych Przyjaciół na Słowację i Węgry, by zanieść im światło wiary, nadziei i miłości. Był dzień 20 grudnia, dochodziła godz. 7.00 rano, gdy „owi współcześni pasterze” w osobach: Karolina Kowalczuk, Jozef Sadowski, Szymon Psonka i ks. Jan Zimny, udali się wpierw na Słowację do Jego Ekscelencji Ks. Bp. Prof. Stanisława Stolarika (Koszyce), ks. dra Józefa Martina (Kapusany) a potem na Węgry do kilku kolejnych wspólnot na czele z Jego Eminencją kard. Peter Erdo – Prymasem Węgier, przekazując im Betlejemskie Światło Pokoju wraz z darami: chlebem położonym na sianku i opłatkiem – symbolem wspólnotowości i jedności, świecą - symbolem Chrystusa, ale też symbolem dobra i miłości, składając im przy tej okazji bożonarodzeniowe życzenia. To wyraz wspólnotowości i jedności w Prawdzie, którą przeżywać mamy w najbliższych dniach.
Po kilkugodzinnym podróżowaniu dotarliśmy wpierw do parafii Kapusany (Słowacja), gdzie po odśpiewaniu kolędy „Wśród nocnej ciszy…” przekazaliśmy na ręce ks. dra Józefa Martina – proboszcza wspólnoty parafialnej, Światło Betlejemskie, dary chleba położonego na sianku i zapaloną świecę wigilijną. Łamiąc się opłatkiem złożyliśmy w imieniu naszych rodzin, wspólnoty akademickiej bożonarodzeniowe życzenia. Po krótkiej przerwie udaliśmy się do Koszyc, gdzie nawiedziliśmy progi Jego Ekscelencji Ks. Bpa Stanisława Stolarika – naszego wieloletniego Przyjaciela. To była szczególna chwila, bowiem Ksiądz Biskup poraz pierwszy został obdarowany w tym przedświątecznym czasie obecnością „polskich pastuszków”, którzy z potrzeby serca przybyli by na Jego ręce przekazać Światło, dary chleba, połamać się opłatkiem i złożyć życzenia. Fakt ten stał nutą wzajemnego wzruszenia, gdyż prawdziwość przyjaźni i obecności młodych Latorośli, potwierdziła pamięć i wdzięczność za Jego niegdyś pracę wśród braci akademickiej w Stalowej Woli. Wprowadzony klimat wzajemnej obecności jeszcze bardziej przybliżył nas do czasu świętowania przyjścia Bożej Dzieciny. Nadszedł jednak czas pożegnania i dalszej podróży.
W kilka chwil później byliśmy na granicy węgierskiej. Dochodziła godz. 13.00. Przed nami jeszcze dość długi odcinek drogi. Zdążaliśmy wioząc Światło Betlejemskie. Dojeżdżamy do Budapesztu. Wpierw z podobnym scenariuszem jak poprzednio, udajemy się do Pani Marki Judit, której nie tylko my, ale Polska tak wiele zawdzięcza. Stając w progu domu zaśpiewaliśmy kolędę po czym przekazaliśmy Światło Pokoju wraz z darami i życzeniami łamiąc się opłatkiem. Ten dom od zawsze tętnił wiarą. W czasach komunizmu, gdy obowiązywał zakaz odprawiania Mszy świętej, tu kwitł podziemny Kościół. Życzeniami obdarowaliśmy wszystkich członków rodziny. W godzinach zaś popołudniowych dołączył do nas ks. Piotr Berkowicz, który pracuje na tej ziemi od paru lat. Był to bardzo radosny i niemal już świąteczny czas bycia razem.
Wieczorem o godz. 19.00 na spotkanie dołączyli kolejno: Pani dr Fűlőp AndrásnéErdő Mária – Rektor Wyższej Szkoły Katolickiej w Vac (Az Apor Vilmos Katolikus Főiskola) a także Pani Agnes Pazmany również z tej Szkoły oraz Pan dr Csaba Szilárgyi – pracownik Katolickiego Uniwersytetu w Pazmany a zarazem współpracownicy Katedry Pedagogiki Katolickiej. Podczas wspólnego spotkania staraliśmy wnieść ducha polskiego poprzez życzenia, śpiew kolędy, łamanie się opłatkiem i przekazaniem Betlejemskiego Światła Pokoju. Po wspólnym świętowaniu udaliśmy się w godzinach wieczornych na nocleg do ks. Piotra Berkowicza do miejscowości Csolnok, w którego progi domu często wstępujemy doznając wielkiej gościnności i serdeczności.
Następnego dnia w godzinach porannych udaliśmy się do Jego Eminencji kard. Peter Erdo – Prymasa Węgier, który zaprosił nas na spotkanie. Jakże bliska jest nam Osoba Księdza Prymasa i to z wielu powodów. Najważniejszy to ten, iż stał się orędownikiem rozwoju pedagogiki katolickiej w Europie a zarazem Przewodniczącym Międzynarodowego Zespołu Pedagogów Katolickich, który to Zespół powołany został w dniu 19 marca 2012 roku przez przedstawicieli biskupów pięciu krajów. Wśród nich jest wspomniany Ksiądz Prymas kard. Peter Erdo (Węgry), Abp Andrzej Dzięga (Polska), Abp Jan Graubner (Czechy), Bp Stanisław Stolarik (Słowacja) i Bp Marcjan Trofimiak (Ukraina). Po kolędowaniu w duchu polskim w Stolicy Biskupiej diecezji Esztergom-Budapeszt nadszedł czas na wspólną rozmowę. W darze przyjaźni przekazaliśmy również wielkie Serce, które symbolizowało wieloletnią przyjaźń, bliskość, serdeczność i szacunek. Ksiądz Prymas – niegdyś Rektor Katolickiego Uniwersytetu w Pazmany – wciąż żyje sprawami uczelnianymi. Obecność adeptów ze Stalowej Woli nadała dodatkowego waloru spotkania. Tu przybywamy jak do Ojca, którego serce zawsze jest otwarte, radosne, życzliwe i kochające. To Wielki Człowiek, to prawdziwy Ojciec Kościoła – oddany bez reszty Bożemu Ludowi.
Czas własnym rytmem biegnącym do przodu przypominał nam o powrocie do swojej Ojczyzny. Choć nie ukrywamy, że ten kraj stał się dla nas swoistego rodzaju drugim domem, do którego często i ochotnym sercem przybywamy.
Amicus