• 20180306_114307.jpg
  • 20180506_202237.jpg
  • 20180507_184304.jpg
  • 20180508_113817.jpg
  • 20180508_140322.jpg
  • 20180509_151605.jpg
  • 20180510_092047.jpg
  • img_1167.jpg


Natalia Krawczuk

Studentka KUL Stalowa Wola

 

Ur. w 1989 roku w Zamościu. Zamieszkała w Jarosławcu, gmina Sitno. W latach 2005 - 2008 Liceum Ogólnokształcące im. Marii Konopnickiej w Zamościu o profilu biologiczno-medycznym, następnie od 2008 r. do dnia dzisiejszego studia Pedagogiki na Wydziale Zamiejscowym Nauk o Społeczeństwie w Stalowej Woli. Od 2011 roku członek Parlamentu Studentów Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II oraz członek Samorządu Studentów „Pro Bono”. Poniższy artykuł stanowi moją pierwszą publikacje.

 

ZJAWISKO OKULTYZMU

W ŚWIADOMOŚCI STUDENTÓW KUL W STALOWEJ WOLI

Wstęp

Obecny rozwój kulturowy i technologiczny nie zawsze wpływa pozytywnie na kształtowanie świadomości społecznej. Wiek XXI to czas, w którym szczególnie burzliwie i szybko nasila się działalność okultystyczna. Mogłoby się wydawać, że istotną przyczyną tegoż stanu rzeczy jest wszechobecne zobojętnienie ludzi na zło i grzech oraz brak wiary w istnienie osobowego zła – Szatana. Przyczyn uwikłania się w tego typu sprawy jest znacznie więcej i wynikają one głównie z tego, że pojawia się coraz więcej pism poświęconych magii, systematycznie odbywają się targi okultystyczne, na masową skalę odbywa się sprzedaż amuletów, talizmanów i znaków pochodzących z obrzędów okultystycznych lub też im służących. Internet również stał się siedliskiem i propagatorem okultyzmu, gdyż bez najmniejszego problemu znajdziemy tam wszystko, jeśli chodzi o to jakże niebezpieczne zjawisko[1]. Warto także nadmienić, iż wzmożone zainteresowanie okultyzmem zaczyna się już w wieku młodzieńczym, kiedy to człowiek skupia się na poznawaniu świata. Ten etap stanowi bowiem idealny czas dla tego zjawiska, aby mógł wnikać w dopiero co kształtujący się umysł ludzki.

Praktyki okultystyczne mają na celu dążenie do poznania przyszłości. Ludzie, którzy dopuszczają się takiego procederu nie zdają sobie sprawy z niebezpieczeństw z nim związanych. Bardzo często zatem ulegają pokusom szukając pomocy, uzdrowienia i uwolnienia od zła właśnie w okultyzmie. Radzą się jasnowidzów, chiromantów, magów i innych „uzdrowicieli”. Zajmują się astrologią, czytają horoskopy, a gdy doświadczają choroby udają się m.in. do bioenergoterapeutów i innych „lekarzy” będących narzędziami w rękach złych duchów[2].

Wszystkie takie działania jak łatwo można zauważyć ingerują w sferę psychiczną, duchową, jak i zdrowotną człowieka, co w efekcie prowadzi do poważnych konsekwencji. Całkiem nieświadomie może również zainicjować współpracę z duchami, co później objawia się dziwnymi zachowaniami osoby i problemami natury emocjonalnej[3].

Powyższe przedstawienie problemu, jakim nie od dziś jest okultyzm stanowi tylko wprowadzenie do niniejszego zjawiska. Głębsza interpretacja tego problemu jest uwarunkowana przede wszystkim wyjaśnieniem podstawowych pojęć z nim związanych i przeprowadzeniem badań na określonej grupie społecznej. W tym wypadku docelową grupę stanowić będą studenci, gdyż są to osoby posiadające ukierunkowany światopogląd religijny, bądź są po „wtajemniczeniu” okultystycznym.

1. Zarys problematyki okultyzmu

Okultyzm ściśle związany jest z ezoteryzmem, interesuje się tematyką z pogranicza magii i religii. Okultyści zaś przyjmują istnienie realnego świata duchów, nad którym próbują zapanować przy pomocy indywidualnych sił duchowych. Dawniej okultyzmem zajmowały się wąskie grupy osób wtajemniczonych, do grona których trafić mogli tylko wybrańcy, co świetnie zwiększało atrakcyjność tego zjawiska, głównie z powodu tajemniczego nastroju i poczucia pewnej elitarności. Dziś jest on bardzo szeroko popularyzowany między innymi przez środki masowego przekazu[4].

Dokładniejsze znaczenie tego słowa przedstawi nam już polska encyklopedia. Określa ona termin „okultyzm” (z łacińskiego occultus - ukryty, tajemny) jako: „pseudonaukową teorię zakładającą istnienie w przyrodzie i w człowieku nadprzyrodzonych sił tajemnych; ogół związanych z tą teorią praktyk typu magicznego, których celem jest wykorzystanie tych sił do wywierania wpływu na zachowanie się człowieka i przebieg zdarzeń w przyrodzie; zjawiska opisywane przez okultyzm stanowią też przedmiot badań parapsychologii”[5]. Z definicji tej dowiadujemy się, iż okultyzm to swoista kombinacja magicznego światopoglądu i fenomenów paranormalnych.

Z pojęciem „okultyzm” wiążą się również inne definicje, jaki i przekonania oraz praktyki okultystyczne, będące jego „odzwierciedleniem”.

Zasadniczym a zarazem najważniejszym aspektem okultyzmu jest magia, gdyż jest ona bardziej koncepcją, zbiorem idei i światopoglądem aniżeli samą techniką[6]. Odnosząc się do encyklopedycznego wyjaśnienia tego terminu, dowiadujemy się, iż magia to: „zespół wierzeń i zabiegów opartych na przekonaniu o istnieniu nadnaturalnych sił i związków, których opanowanie jest dla człowieka osiągalne dzięki znajomości odpowiednich zaklęć i czynności, wykonywanych w ściśle określony sposób i przez określone osoby (rzekomo obdarzone mocą magiczną)”[7].

Bliskie dla okultyzmu jest również wróżbiarstwo, czyli przepowiadanie przyszłości za pomocą specjalnych przedmiotów i technik, a także sił nadnaturalnych. Najcenniejszym źródłem wiedzy czarodzieja o przyszłości było „szczególne natchnienie duszy”, przeczucie. Ów zmieniony stan świadomości, uzyskiwany za pomocą indywidualnych zabiegów bądź wrodzonych uzdolnień, miał odsłaniać przed astrologiem ukryte dla innych przyszłe zdarzenia. W związku z tym jego proroctwa nie można było sprawdzić przed czasem[8].

Pośród wymienionych już wcześniej dyscyplin okultyzmu jest jeszcze jedna bardzo ściśle z nim związana, która w szczególności zwraca uwagę na wpływ, jaki wywierają cykliczne zjawiska w kosmosie na sprawy ziemskie. Dyscypliną tą jest astrologia. Celem jej jest przepowiadanie przyszłości na podstawie konfiguracji ciał niebieskich - np. przypisuje dwunastu znakom zodiaku (horoskop) określone cechy, współdziałające z właściwościami Słońca, Księżyca i pięciu planet znanych starożytności: Merkurego, Wenus, Marsa, Jupitera i Saturna. Astrologia to także dyscyplina wiążąca się z astrolatrią – kultem gwiazd i planet, formą kultu lub religii natury, która zjawiska niebieskie, jak gwiazdy, słońce, księżyc, podnosi do rangi przedmiotów czci religijnej[9].

Nawiązując natomiast do przekonań i praktyk okultystycznych mamy na myśli m.in. takie „dyscypliny” jak:

  • Alchemia - powołując się na książkę najbardziej znanego polskiego alchemika dowiadujemy się, iż: „alchemia w znaczeniu ezoterycznym oznaczała sztukę przemieniania metali nieszlachetnych w szlachetne, natomiast w ujęciu hermetycznym była filozofią przyrody”[10].
  • Postrzeganie pozazmysłowe, do którego zaliczamy:

- telepatię - polega ona na przekazywaniu myśli z jednego umysłu do drugiego nie używając przy tym słów. Opiera się na znajomości takich treści, które są obecnie istniejące, ale jednostka nie może o nich wiedzieć. Treści te są jednak znane innej osobie, a co się z tym wiąże musiałyby być one, nawet bez świadomości czy zgody, „wydobyte” z jej pamięci. Niektórzy twierdzą, iż telepatia zachodzi między ludźmi połączonymi silnymi więzami emocjonalnymi, np. bliźniacy[11].

- jasnowidzenie – jest to zdolność do rozpoznawania nadchodzących wypadków, które w chwili opowiadania jasnowidza jeszcze nie nastąpiły lub odległych przedmiotów nie znanych pozostałym zmysłom oraz umiejętność opisu zdarzeń z odległej przeszłości. Może przybierać formę długotrwałej wizji, lecz najczęściej jest to krótkie, umysłowe wrażenie wydarzenia bądź przedmiotu[12].

- przeczucie – zdolność przeczuwania przyszłości. Pojawia się we śnie lub w stanie czuwania[13].

- psychokinezę – zdolność do zmiany świata zewnętrznego przy pomocy energii umysłu (próby poruszania przedmiotu władzą umysłu)[14].

  • Astrologia - jest starożytną normą, regułą, która zakłada, że położenie gwiazd i planet wywiera bezpośredni wpływ na ludzi i wydarzenia z nimi związane. Struktura życia człowieka może być podobno naszkicowana poprzez ustalenie pozycji gwiazd i planet w chwili, gdy on się rodzi. Diagram, na podstawie którego próbuje się tego dokonać, zwany jest „horoskopem”.[15]
  • Spirytualizm - zasadniczym celem leżącym u podstaw spirytualizmu jest przywoływanie zmarłych i duchów po to, aby móc uzyskać od nich różnego rodzaju informacje[16].
  • Krystalomancja - zwolennicy krystalomancji wierzą, że w kryształach tkwi wewnętrzna moc, którą można powierzać i używać jej, po to by wzmocnić medytację, podwyższyć rozwój duchowy oraz poszerzyć ukryte zdolności, np. jasnowidzenia. Praca z kryształami ożywia naszą energię, rozbudza pozytywne uczucia, rozpala twórczość i potęguje mądrość[17].
  • Numerologia - wróżenie przez numerologię to starożytna praktyka oparta na doświadczeniach, które głoszą, iż po pierwsze: liczby są bezpośrednio związane z rzeczywistą istotą bytu, po drugie: imiona i daty narodzin są powszechnie kontrolowane przez kosmiczną siłę ujawniającą bieg życia człowieka i jego charakter[18]. Zwolennicy numerologii twierdzili, iż liczby miały ogromny wpływ na ludzi, a także były kluczem do ludzkiego losu[19].
  • Chiromancja - geneza słowa chiromancja wywodzi się z dwóch greckich słów, mianowicie „cheiros” – dłoń i „mantano” – uczyć, wiedzieć, znać, wyczuwać. Jest ona jednym z najstarszych sposobów przepowiadania przyszłości, oparta na cechach dłoni. Wyczytane „z dłoni” treści dotyczą zarówno przeszłości, teraźniejszości, jak i przyszłości – co oznacza, że istnieje wieź pomiędzy chiromancją i jasnowidzeniem[20].

Opisane powyżej definicje mówiąc najprościej są tylko „podstawami podstaw”, bardzo krótkim wprowadzeniem w tę tematykę, mającym na celu uświadomienie każdego człowieka a także zachęcenie go do dalszej analizy owego zjawiska i chęci pogłębienia swojej wiedzy w tym kierunku.

Pisząc o okultyzmie należy zwrócić szczególną uwagę na zagrożenia płynące z uwikłania w owe zjawisko. W dzisiejszym świecie istnieje wiele ludzkich dramatów, wiele bólu, spowodowanego lekkomyślnym wejściem w świat okultyzmu. Wkradanie się złego ducha, w każdą dyscyplinę życia ludzkiego, prowadzi do całkowitego zubożenia i zniszczenia życia duchowego. Rodzą się przez to społeczeństwa wychowane bez Boga, za to doskonale władające wahadełkiem, które pokaże, czy pokarm jest odpowiedni do spożycia; społeczeństwa, w którym horoskopy, karty i wróżki formują zachowanie człowieka, a najlepszą formą uzyskania zdrowia jest zastosowanie homeopatii lub pójście do bioenergoterapeuty[21]. Wybierając się do jakiegokolwiek operatora okultyzmu musimy jednak pamiętać o tym, że ich potęga wzrasta tym bardziej, im bardziej sprzeciwiają się Bogu i im więcej proponują złemu duchowi. Nie licząc siebie okultyści i czarownicy poświęcają złemu duchowi swoje rodziny, ale także swych klientów. Korzystając natomiast z ich pracy, amuletów, kadzidełek i innych rzeczy tego typu, nie wiemy, kto i jak przygotował wszystkie te przedmioty. Jeżeli robił to okultysta należy liczyć się z tym, że ofiarował on demonom każdego, kto będzie się posługiwał w przyszłości tymi przedmiotami. Konsekwencje tego działania będą dla życia duchowego ofiary bardzo dramatyczne. Człowiek taki nabiera pogardy do wszystkiego, co święte, do modlitwy, kościoła i obrazów. Uwidaczniają się wtedy również innego rodzaju symptomy zła, takie jak psychiczne, fizyczne i duchowe dolegliwości[22]. Dlatego też wiedząc, że ludzkość cechuje się pewnym podziwem i zachwytem nad tym, co złe, mądrze byłoby posłużyć się radą apostoła Pawła: „Chcę, żebyście byli mądrzy w tym, co dobre, a niewinni w tym, co złe” (Rz 16, 19)[23].

Zdając sobie sprawę z zagrożeń płynących z takich praktyk warto również, zwrócić uwagę na profilaktykę w tym zakresie. Każdy powinien wiedzieć jak zapobiegać i zabezpieczać się przed atakami ze strony demonów, a w szczególności jak chronić się przed opętaniem.

Temat profilaktyki jest niby bardzo prosty i zrozumiały, ale tak naprawdę pojawia się w tej dziedzinie bardzo dużo nieporozumień, niedomówień i bardzo poważnych błędów, które mogą mieć przykre konsekwencje dla każdego człowieka. Warto jednak znać narzędzia do ochrony przed złymi duchami. Głównym sposobem zabezpieczenia przed działaniami demonów jest trwanie w łasce uświęcającej. Mamy też wiele innych sposobów i narzędzi, o których również warto pamiętać. Szczególną uwagę należy zwrócić na te obszary czy sposoby, które najbardziej drażnią złe duchy. Oto one:

  • Słowo Boże, czyli Pismo Święte to najlepszy przyjaciel i pomocnik w walce ze złym duchem.
  • Różaniec Święty.
  • Koronka do Miłosierdzia Bożego.
  • Litanie: do Przenajświętszej Krwi Chrystusa, Serca Pana Jezusa i Loretańska.
  • Egzorcyzmowana woda, olej i sól.

Stosowanie działań profilaktycznych chroniących oraz przestrzegających przed okultyzmem, nie będzie możliwe wówczas, gdy nie będziemy ich opierali o wiarę i rzeczywistość duchową.

Mówiąc więc o prewencji wypada podkreślić to, choć powinno być oczywistym, że konieczne jest całkowite odcięcie się od wszelkich działań w dziedzinie okultyzmu i magicznego myślenia. Powinno się bez zastanowienia pozbyć rzeczy związanych z okultyzmem. Trzeba też pamiętać, że wszystko z czym wiąże się okultyzm jest kłamstwem.

Znając pokrótce zarys problematyki okultyzmu, należy skupić się teraz na badaniach, przeprowadzonych wśród studentów stalowowolskich wydziałów zamiejscowych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II.

 

2. Wiedza studentów na temat pojęcia okultyzmu

Okultyzm określany jest jako zjawisko zajmujące się nadprzyrodzonym światem duchowym, w którym rywalizują między sobą siły dobra i zła. W czasach współczesnych zjawisko to budzi powszechne zainteresowanie. Z określeniem „okultyzm” miał styczność praktycznie każdy, tak więc, aby zbadać stan wiedzy studentów na ten temat wypadałoby rozpocząć od zadania im pytania czym jest to zjawisko. Przeprowadzone badania wśród grupy 100 studentów wykazały, iż 63% badanych wskazało poprawną odpowiedź dotyczącą określenia trafnej definicji okultyzmu, natomiast 37% ankietowanych udzieliło odpowiedzi, które wydawały się dla nich poprawne.

Kolejne pytanie, sprawdzające wiedzę studentów, dotyczyło zjawiska magii, a konkretnie znajomości jej definicji. Większość badanych osób, albowiem 90% odpowiedziało poprawnie, czyli że jest to zespół szczególnych praktyk, opierających się na wierzeniu w możliwości zapanowania nad światem otaczającym nas oraz siłami nadprzyrodzonymi przy pomocy: zaklęć, gestów i innych rytualnych czynności; pozostali ankietowani udzielali różnych odpowiedzi; 4% z nich uważało za poprawną odpowiedź, która mówiła, że jest to siła i wibracja obecna w wielu naturalnych przedmiotach - kamieniach, wodzie, ogniu, roślinach itp.; 3% osób dało odpowiedź: sztuka wróżenia z „nieba”, czyli głównie chmur, a także innych zjawisk atmosferycznych; tyle samo procent osób udzieliło jeszcze innej odpowiedzi, a konkretnie, iż tym terminem określa się niekiedy okres prześladowań czarownic i masowego palenia ich na stosie.

Ostatnim z pytań sprawdzających wiedzę studentów dotyczącą zjawiska okultyzmu, było zweryfikowanie tego czy wiedzą, jakie pojęcia wiążą się ściśle z okultyzmem. Ogólny stan wiedzy badanych osób rysuje się następująco: 31 osób dało odpowiedź alchemia, 4 osoby – antropologia, 77 osób wskazało wywoływanie duchów, 65 badanych wytypowało wróżenie z dłoni, 36 respondentów podkreśliło, iż jest to telepatia, 2 ankietowanych określiło, że praktyką okultystyczną jest psychologia, 55 wskazało na numerologię, 16 wymieniło astronomię, eklezjologię zaś zaznaczyło 10 badanych studentów. Poniżej przedstawiony wykres prezentuje podział ankietowanych, ze względu na kierunek studiów (patrz wykres 1). Warto zaznaczyć, iż spośród dziewięciu wariantów odpowiedzi do wyboru, poprawne były: alchemia, wywoływanie duchów, wróżenie z dłoni oraz numerologia. Niepoprawnych, zaś było pięć odpowiedzi, którymi były: antropologia, telepatia, psychologia, astronomia, a także, eklezjologia.

Wykres 1. Praktyki uznane przez respondentów za okultystyczne

Źródło: badania własne

3. Stosunek studentów do zjawiska okultyzmu

Zjawisko okultyzmu funkcjonuje w naszym społeczeństwie od zarania dziejów. Przejawia się w różnorakich formach i sytuacjach życiowych. Warto zwrócić uwagę na to, jak podchodzą do niego ludzie już od najmłodszych lat, następnie poprzez okres dorastania, aż do starości.

Pytanie mające na celu skontrolowanie wiedzy respondentów dotyczyło ogólnego stosunku do zjawiska okultyzmu. Odpowiedzi tutaj były bardzo różnorakie mianowicie: zaledwie 4% respondentów udzieliło odpowiedzi „pozytywny”, argumentując to następująco:

-   człowiek potrzebuje w coś wierzyć poza „oficjalnymi” wierzeniami,

-  czasami, gdy spotykają mnie sytuacje w życiu podobne do tych w horoskopie, zaczynam się zastanawiać, czy aby to co tam piszą nie jest prawdą,

-  okultyzm jest interesujący;

47% ankietowanych odpowiedziało, że ich stosunek do wyżej wymienionego zjawiska jest negatywny m.in. dlatego, że:

-  okultyzm otwiera furtkę do działania Szatana w naszym życiu,

-  jest to niebezpieczne i może powodować opętanie oraz inne straty duchowe, fizyczne i psychiczne,

-  zjawisko okultyzmu ma negatywny wpływ na życie ludzi prowadzi ono do powstania różnego rodzaju sekt lub grup ludzi zrzeszonych w celu zazwyczaj mało przyjaznym dla społeczeństwa, a często nawet prowadzącym do wandalizmu rozbojów, a nawet śmierci podczas różnych rytuałów;

49% przedstawiło postawę obojętną argumentując to np. w taki sposób:

-  nie interesuje się tym, więc nie mogę być ani za ani przeciw, każdy człowiek jest wolny i robi co chce,

-  jestem osobą tolerancyjną, dlatego jeśli mnie coś nie interesuje i mi nie przeszkadza to jest mi to obojętne.

Dane opisane powyżej przedstawiają ogólny podział ankietowanych. Podział ze względu na płeć osób biorących udział w badaniu przedstawia poniższy wykres (patrz wykres 2).

 

 Wykres 2. Stosunek studentów do zjawiska okultyzmu

Źródło: badania własne

 

Okultyzm jako zjawisko społeczne jest ogólnie uznawany za negatywny. Wielu ludzi krytykuje i potępia praktyki okultystyczne, lecz zdarzają się i tacy, którzy wypowiadają się co do owego faktu przychylnie. Kolejne pytania co do stosunku respondentów do wyżej wymienionego zjawiska udowodnią, że nawet wiara w Boga nie jest czymś, co skłania ku negatywnemu postrzeganiu tego, czego Kościół nie uznaje i piętnuje.

Kolejnym problemem w przeprowadzonych badaniach pośród studentów było sprawdzenie, czy istnieje możliwość wchodzenia w czyjąś podświadomość, okazało się, iż odpowiedzi były zróżnicowane mianowicie, 36% w tym 12 kobiet i 24 mężczyzn odpowiedziało, że jest to bajka i w nią nie wierzą; 4% studentów (1 kobieta, 3 mężczyzn) chciałoby spróbować lub już próbowało „wejść” do „czyjejś” podświadomości; 35% osób udzielających odpowiedzi w badaniach (23 kobiety, 12 mężczyzn) stwierdziło, iż jest to metoda niosąca za sobą pewne zagrożenia; spory procent badanych stanowiły również osoby, które nie wiedziały, co to takiego jest (25% - 14 kobiet, 11 mężczyzn). Powyżej opisane dane szczegółowo przedstawia wykres 3 uwzględniający podział ze względu na miejsce zamieszkania.

 

Wykres 3. Wyrażona przez studentów ocena wchodzenia do czyjejś podświadomości

Źródło: badania własne

 

Istnienie osobowego zła – Szatana jest dla jednych czymś oczywistym, a dla innych tylko i wyłącznie fikcją. Dzięki kolejnemu pytaniu dowiadujemy się, że dla 77% osób badanych Szatan jest czymś, co istnieje rzeczywiście; 16% ankietowanych uważa osobowe zło jako coś nie do końca pewnego; zaś 7% respondentów stwierdziło, iż jest to tylko fantazja nie poparta żadnymi dowodami. Bardziej skrupulatne odpowiedzi przedstawia tabela 1 wraz z podziałem na płeć oraz wiek osób ankietowanych.

Patrząc na to, jakich odpowiedzi udzielali do tej pory badani studenci, zauważamy na pewno, iż są bardzo urozmaicone. Wywołane jest to zarówno odmiennymi osobowościami jak i poglądami. Przechodząc do analizy następnego pytania nadal będziemy umacniać się w tym przekonaniu. Pytanie dotyczące wiary w istnienie tzw. snów proroczych ujawniło, że aż 68% (13 osób z inżynierii środowiska, 16 osób z pedagogiki, 26 osób z prawa, 6 osób z ekonomii oraz 7 osób z socjologii) wierzy w takowe sny; a 32% (6 osób z inżynierii środowiska, 8 osób z pedagogiki, 11 osób z prawa, 2 osób z ekonomii oraz 5 osób z socjologii) objętych badaniami twierdzi, że takie sny nie mają racji bytu.

 











Tabela 1. Istnienie osobowego zła – Szatana w opinii studentów z podziałem na płeć oraz wiek

Źródło: badania własne

 

Praktyki okultystyczne jak wiemy są bardzo precyzyjnie i spójnie połączone z okultyzmem, dlatego ważne jest by dowiedzieć się jaki stosunek do owych praktyk przejawiają studenci. Stosunek ten bliżej zobrazuje nam tabela 2.

Tabela 2. Stosunek studentów do poszczególnych praktyk okultystycznych

Źródło: badania własne

Ostatnim już pytaniem z badanego obszaru, było pytanie: „czy wierzysz w przesądy?”. Ankietowani w liczbie 17% udzielili odpowiedzi pozytywnej, uzasadniając to w sposób m.in.:

- gdy spadnie zeszyt należy go przydepnąć (przed egzaminem, zaliczeniem),

- czarny kot; nie wolno się wracać jak się czegoś zapomni, a jeżeli się to zrobi trzeba koniecznie usiąść,

- przesądy to część tradycji od dawna ludzie wierzyli np. że czarny kot kojarzy się z szatanem i należało się wystrzegać, gdy przebiegł przez drogę, 83% respondentów jednak odpowiedziało na powyższe pytanie negatywnie, tj. że nie wierzy w przesądy i we wszystko, co się z nimi wiąże.

 

4. Miejsce, jakie zajmują praktyki okultystyczne w życiu studentów

Ludzie, zarówno ci młodzi jak i ci „starzy”, już od pradawnych czasów fascynowali się światem objętym tajemnicą, światem magii, wróżb i czarów. Nie zdając sobie przy tym sprawy z zagrożeń jakie ten „świat” za sobą niesie.

Chcąc dowiedzieć się tego, jakie miejsce praktyki okultystyczne zajmują w życiu młodego człowieka ważne było postawienie pytania, czy studenci podjęliby się przy pomocy rytuału magicznego zdobyć przychylność osoby, na której im zależy?. Odpowiedzi na to pytanie wskazały, iż znaczna większość, bo aż 83%, nigdy by tego nie zrobiła; 12% osób badanych w sytuacji naprawdę wyjątkowej skorzystałoby z takiej pomocy; 4% ankietowanych zrobiłoby to bez zastanowienia, a zaledwie 1% respondentów najpierw spróbowałby samodzielnie zdobyć przychylność osoby, na której mu bądź jej zależy, lecz gdyby się to nie powiodło wówczas sięgnęliby po pomoc okultystyczną. Szczegółową analizę powyższego pytania przedstawia tabela nr 3.

Każdy człowiek od najdawniejszych już czasów wierzył w to, że niektóre przedmioty posiadają magiczną mocą, a inne właściwości lecznicze. Drobiazgi chroniące przed złem i zapewniające szczęście to niejako ultimatum dzisiejszego świata. Bez nich czujemy się słabi, żyjemy w ciągłym strachu. Z wieloma sprawami i osobami nie potrafimy sobie po prostu dać rady. Pytani studenci, czy używają jakichkolwiek amuletów, odpowiedzieli w 73%, że wyrażają negatywną postawę wobec takowych rzeczy; 15% osób twierdzi, że nigdy wcześniej nie spotkało się z talizmanami itp.; 9% badanych używa amuletów, lecz nie wierzy w ich moc, a 3% respondentów używa ich, ponieważ są skuteczne i pomagają im. Amulety, które pomagają osobom wyrażającym postawę pozytywną to:

-    rybia łuska, płatek róży,

-    czerwona wstążka,

-    pentagram i wszelkie diabelskie symbole by podkreślić swoją mroczność,

-    amulety na szyi, czasem na nadgarstku,

-    szczęśliwa moneta.

Tabela 3. Miejsce, jakie praktyki okultystyczne zajmują w życiu respondentów

Źródło: badania własne

 

Na pytanie czy, ktoś z otoczenia ankietowanych zajmuje się magią odpowiedzi były następujące: 91% badanych osób odpowiedziało „nie”, a 9% ankietowanych zna osoby, które się tym zajmują m.in. poprzez: wróżenie z książki, „magiczne kowadełko”, które odpowiada tej osobie na wszystkie postawione przez nią pytania, hipnotyzowanie, posiadanie zdolności wywoływania duchów, jak również jasnowidzenie, a także wróżenie z kart.

Okultyści posługujący się czarami posiadają w swych rękach niebezpieczną władzę, należy zatem pamiętać, że udając się do jakiegokolwiek operatora okultyzmu zostajemy poświęceni przez niego demonom.

Zapytując ankietowanych o to, czy zdarzyło się im w życiu korzystać z usług osoby wróżącej tylko 3 osoby spośród 100 badanych odpowiedziało, że tak, natomiast pozostali zaprzeczyli. Osoby, które były u wróżki swoje stanowisko w tej sprawie przedstawiły następująco:

-   skorzystałam z usług wróżki, po namowie koleżanki,

-   tak, byłem u wróżki, skłoniła mnie do tego trudna sytuacja życiowa, z którą nie mogłem sobie poradzić,

-   skorzystałam z jej usług tylko, dlatego że zaczepiła mnie na drodze.

Polska jest krajem, w którym religią dominującą jest katolicyzm dlatego też, warto zastanowić się nad tym, jak do zjawiska okultyzmu odnosi się Kościół oraz wypływająca z niego nauka.

Przeprowadzone pomiary wykazały, że 100% badanych studentów niezależnie od tego czy są osobami wierzącymi czy też nie, odpowiedziało jednoznacznie, iż stanowisko Kościoła w sprawie praktyk okultystycznych jest jak najbardziej negatywne.

Docelowe już pytanie, dotyczące określenia miejsca, jakie w życiu studenta zajmują praktyki okultystyczne brzmiało: „czy miałeś/aś kiedykolwiek do czynienia z osobami, które uwikłane były w okultyzm?”. 86% osób badanych odpowiedziało na to pytanie przecząco, zaś 14% stanowiły osoby, które spotkały w swoim życiu kogoś, kto uwikłany był w okultyzm.

5. Przyczyny uciekania się do praktyk okultystycznych w opinii osób badanych

Bardzo ciężko jest ustalić co, tak naprawdę, stanowi główną przyczynę uciekania się ogółu społeczeństwa do praktyk okultystycznych. Jedną i jak mogłoby się wydawać najistotniejszą przyczyną jest ludzka naiwność, ale także i problemy natury zdrowotnej, materialnej, duchowej itd.

Istotne pytanie odnoszące się do tej sfery brzmiało, kto zdaniem respondentów najczęściej „korzysta” z praktyk okultystycznych. Najwięcej osób (47) zaznaczyło odpowiedź: „osoby, które są żądne przygód”, drugie miejsce z liczbą głosów 35 zajęła odpowiedź „osoby mające za dużo wolnego czasu”, z twierdzeniem „osoby, które chcą się na kimś zemścić” zgodziło się 34 ankietowanych, zaś 33 z nich zaznaczyło odpowiedź „osoby, które mają problemy zdrowotne”, dalej sytuacja wyglądała następująco: 32 osoby udzieliły odpowiedzi „osoby o niskim poczuciu własnej wartości”, 22 respondentów uważa, że są to „osoby nie mające w życiu żadnej pasji”, 9 studentów stwierdziło, iż zagrożone są „osoby poświęcające się dla dobra innych”, 8 ankietowanych zaznaczyło odpowiedź „osoby z dużym poczuciem humoru”, nieco inaczej stwierdziło 6 osób, które udzieliły odpowiedzi następujących:

-    osoby, które chcą osiągnąć konkretny cel,

-    osoby, którym nie wiedzie się w życiu,

-    osoby z „bujną” wyobraźnią,

-    osoby, które pragną poznać swoją przyszłość,

-    zwykli oszuści

-    osoby chore psychicznie.

Wiemy już, że zdaniem ankietowanych najwięcej osób sięgających po praktyki okultystyczne to osoby „żądne” przygód. Warto więc zapytać teraz dlaczego tak się dzieje, dlaczego młodzi ludzie uciekają się do takowych praktyk?

Spośród 100 osób badanych najwięcej głosów (38%) otrzymała odpowiedź brzmiąca „z czystej ciekawości”, kolejne miejsce z liczbą procent 21 miała odpowiedź, że są to ludzie chcący poznać swoją przyszłość, 18% spośród grupy badawczej udzieliło odpowiedzi „z nudów”, analizując pytanie dalej dowiadujemy się, iż 12% respondentów uważa, że przyczyną uciekania się do praktyk okultystycznych jest chęć sprawdzenia czy teoria idzie w parze z praktyką; pozostali studenci w liczbie 7% odpowiedzieli, że tacy ludzie uciekają się do okultyzmu po to „żeby się na kimś zemścić”, 3% z nich sądzi podobnie tzn. „żeby zrobić komuś na złość”, nieco inaczej myśli 1% ogółu badanych, tj. że główną przyczyną takiego zachowania młodych ludzi jest to, iż są oni wewnętrznie zagubieni i szukają dla siebie właściwej drogi. Analizę badanego pytania precyzyjniej opisuje poniższy wykres, który przedstawia ogólny podział ankietowanych (patrz wykres 4).

 

Wykres 4. Wskazane przez respondentów przyczyny uciekania się młodych osób do okultyzmu

Źródło: badania własne

6. Świadomość respondentów dotycząca zagrożeń ze strony okultyzmu

Poważną zagadkę stanowi także, stopień świadomości ankietowanych dotyczący zagrożeń jakie niesie okultyzm i związane z nim praktyki. Stanowi to o tyle istotną kwestię, że młodzi ludzie bardzo często eksperymentują w życiu, starając się dotykać różnorodnych płaszczyzn społecznych. Nie zdają sobie przy tym sprawy, że mogą stracić poczucie równowagi i zagrozić samym sobie.

Zapytani studenci, jakie zagrożenia, według nich, płyną ze strony okultyzmu, 67% grupy badawczej w tym 46 osób mieszkających na wsi i 21 osób z miasta zaznaczyło odpowiedź „odejście od wiary w Boga”, 60% osób w tym 39 osób ze wsi i 21 osób z miasta, stwierdziło, że zagrożeniem tym są opętania. Natomiast 51% respondentów w tym 27 osób ze wsi i 24 osoby mieszkające w mieście oznajmiło, iż jest to zachwianie emocjonalne. Duży odsetek badanych w liczbie 42% w tym 20 osób, które zamieszkują we wsi i 22 osób zamieszkujących miasto uważa, za zagrożenia płynące ze strony okultyzmu to depresje. Pozostali studenci w 15% (6 osób ze wsi, 9 osób z miasta) zaznaczali odpowiedzi „brak wewnętrznego zdyscyplinowania”, 10% badanych (2 osoby ze wsi, 8 osób z miasta) oznajmiło, iż są to wygórowane ambicje, zaś 3% ankietowanych (1 osoba ze wsi, 2 osoby z miasta) dało własne odpowiedzi, które brzmiały następująco: „degradacja osobowości”, strata czasu”, „problemy psychiczne”. Wśród 100 badanych studentów znalazło się 5% takich, którzy zaznaczyli odpowiedź „żadne” zagrożenia nie płyną ze strony okultyzmu (patrz tabela 4).

Tabela 4. Zagrożenia płynące ze strony okultyzmu. Podział ze względu na płeć

Źródło: badania własne

 

7. Opinia respondentów na temat możliwości przeciwdziałania praktykom okultystycznym

Mówiąc o profilaktyce związanej z okultyzmem bardzo często wielu z nas zadaje sobie pytania: „Czy takowa profilaktyka w ogóle istnieje?”, „Jak chronić się przed działaniem demonów?”, „Czy są jakieś szczególne sposoby?”.

Zadając studentom pytanie, czy istnieją jakieś sposoby by chronić się przed działaniem złych duchów 60% z nich udzieliło odpowiedzi „tak”. Najczęściej padającymi argumentami były m.in.:

-   życie w stanie łaski uświęcającej,

-   egzorcyzmy kościelne,

-   modlitwa,

-   jedynym, najważniejszym sposobem jest wiara w Boga,

-   nie próbować dla zabawy nawiązywać kontaktów z demonami, nie igrać z Szatanem,

-  silna i nie zachwiana wiara jest odpowiednim sposobem, aby bronić się przed działaniem złych duchów.

Pozostali ankietowani w liczbie 40% odpowiedzieli na wyżej postawione pytanie „nie” (patrz wykres 5 z podziałem na wierzących i niewierzących).

 

Wykres 5. Wskazane przez respondentów sposoby ochrony przed działaniem demonów

Źródło: badania własne

 

Kolejnym równie ważnym zapytaniem było: „czy istnieje potrzeba ochrony osób przed okultyzmem?”. Niepokojącym jest tutaj fakt, że odpowiedzi na „tak” udzieliło zaledwie 48% respondentów, zaś ponad połowa (52%) opowiada się za tym, iż takowej pomocy nie należy udzielać.

Wątek dotyczący zarówno samego zjawiska okultyzmu, poprzez zagrożenia, aż do profilaktyki jest bardzo skomplikowany i niesie za sobą bardzo przykre konsekwencje. Zatem by uniknąć tych drastycznych następstw praktyk okultystycznych, należy dobrać odpowiedni wiek dziecka by zapoznać go z danym zjawiskiem.

Ankietowani podawali bardzo różne przedziały wiekowe, lecz najczęściej spotykanym był przedział obejmujący lata nauki szkolnej dziecka, czyli między 9 a 18 rokiem życia. W tym przedziale wiekowym jak twierdzą przebadani studenci, nastolatkowie zachowują się często tak, jakby byli w pełni dojrzali i mogli samodzielnie podejmować decyzje, izolują się od rodzinnej codzienności, znikają w swoim pokoju i chcą pozornie własne problemy rozwiązywać samodzielnie. Jak więc twierdzą respondenci, wiek pomiędzy 9 a 18 rokiem życia jest najlepszym czasem by „nakierować” dziecko na właściwą ścieżkę.

Podsumowanie

Przeprowadzone badania i analiza całości materiału badawczego pozwoliły na wyciągnięcie kilku ogólnych wniosków. Badani studenci posiadają już określoną wiedzę i poglądy dotyczące okultyzmu o czym świadczy fakt, iż potrafią trafnie wskazać definicję nie tylko samego zjawiska, lecz także praktyk okultystycznych.

Z przeprowadzonych badań wynika również, że w większości respondenci negatywnie odnoszą się do powyższego zjawiska, lecz są wśród nich także i fani okultyzmu, którzy twierdzą, iż należy wierzyć w coś, co niekoniecznie jest „oficjalnie” uznawane i akceptowane przez Kościół, wiarę i religię. Postrzeganie zagrożeń, przez studentów, było bardzo różne. Największy procent głosów otrzymała odpowiedź, iż uwikłanie się w okultyzm prowadzi do odejścia od wiary w Boga, drugie miejsce zajęła odpowiedź - „opętania”, trzecie zaś - „zachwianie emocjonalne”.

Pośród grupy 100 studentów obu wydziałów Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II w Stalowej Woli - 95% osób określa się jako wierzące, a co za tym idzie nie uznają oni tego zjawiska, twierdząc przy tym, iż prowadzi do zniszczenia psychiki człowieka, czego jedną z najgorszych konsekwencji są opętania; zaledwie 5% respondentów określiło się jako osoby niewierzące, lecz ciekawą rzeczą jest to, że one także, nie są do końca przekonane co do pozytywnego charakteru owego zjawiska.

Niezwykle optymistyczny wydaje się fakt, że studenci, mają świadomość istnienia sposobów ochrony przed złem i w znacznej większości są nastawieni na zwalczanie tego zjawiska, które niesie ze sobą ogromnie dużo „złej energii”.

Zakończenie

Zjawisko okultyzmu poszerza swoje kręgi i zaczyna docierać do każdego, bez względu na płeć, wiek, status majątkowy itp. Ogromna część młodych ludzi nie zdaje sobie sprawy z tego jakie niesie on ze sobą drastyczne konsekwencje i często traktuje go jako dobrą „zabawę”.

W świetle przeprowadzonych badań wśród studentów, najbardziej zaskakujące było to, jak szeroką wiedzę posiadają oni w stosunku do analizowanego zjawiska. Pozytywnym jednak jest fakt, że w większości negują to zjawisko, co świadczy o dobrze wykorzystanych zasobach wiadomości z tego zakresu. Niestety są także i zwolennicy okultyzmu, którzy twierdzą, że jest „czymś” interesującym i pociągającym ze względu na swoją tajemniczość.

Reasumując wszystkie zebrane dotychczas wnioski widzimy, że współczesny świat jest atrakcyjny dla rozprzestrzeniania się tego problemu. Wpływ na to ma ogólnospołeczny dostęp do środków masowego przekazu, dzięki czemu rzesze ludzi coraz częściej spotykają się z praktykami takiego rodzaju. Dodatkowy problem stanowić może brak dostatecznej wiedzy młodych ludzi na temat działań profilaktycznych, dzięki którym możliwe jest eliminowanie ujemnych skutków związanych z wyżej wymienionym zagadnieniem.

Streszczenie

Wiek XXI to czas, kiedy działalność okultyzmu wzrasta bardzo burzliwie i szybko. Mogłoby się wydawać, że istotną przyczyną tegoż stanu rzeczy jest wszechobecne zobojętnienie ludzi na zło i grzech oraz brak wiary w istnienie osobowego zła – Szatana. Bodźcem skłaniającym do podjęcia tego tematu była ogromna ciekawość oraz równie duże zainteresowanie danym zjawiskiem, a także chęć sprawdzenia za pomocą badań własnych tego, czy studenci świadomi są z czym mają do czynienia. Usystematyzowane oraz poklasyfikowane wyniki badań, przeprowadzonych na Wydziale Zamiejscowym Nauk o Społeczeństwie oraz Wydziale Zamiejscowym Prawa i Nauk o Gospodarce - Katolickiego Uniwersytetu Jana Pawła II w Stalowej Woli, przybliżają nam wiedzę studentów dotyczącą zjawiska okultyzmu, przyczyn uciekania się do praktyk okultystycznych, a także konsekwencji oraz sposobu pomocy osobom uwikłanym w to zjawisko. Przemyślenia odnośnie całości artykułu i badań przedstawione zostały w zakończeniu.

Summary

The XXI century is a time when occult activity increases very violently and quickly. It might seem that a significant cause of that situation is a ubiquitous human indifference to evil and sin and lack of faith in the existence of a personal evil - Satan. Incentive to take up this theme was a huge curiosity and an equally strong interest in the phenomenon, and also a desire to check their own research on whether students are aware of what they were dealing with. Systematized and subdivided the results of studies conducted at the Faculty of Social Sciences, long-distance and long-distance Faculty of Science and Law on the Economy - Catholic University of John Paul II in Stalowa Wola, bring us closer to understanding the phenomenon of students on the occult, reasons to resort to occult practices, as well as the consequences and how to help those entangled in this phenomenon. Thoughts on a whole article and research are presented in the end.

Bibliografia

Bacik G., Okultyzm. O zagrożeniach płynących z uwikłania w spirytyzm, magię i wróżby, Wydawnictwo Esprit SC, Kraków 2009.

Doktór T., Spotkania z astrologią, Państwowe Wydawnictwo „Iskry”, Warszawa 1987.

Encyklopedia powszechna PWN, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1989.

Griffon T.W., Historia okultyzmu, przeł. J. Wielobób, Wydawnictwo ART. BOOKS, Toronto 1992.

McDowell J., Stewart D., Okultyzm, przeł. A. Gandecki, Wydawnictwo „Pojednanie”, Lublin 1995.

Olszewski J., Oblicza astrologii, Wydawnictwo „ABIGAIL”, Toruń 1999.

Posacki A. O. SJ, Zagrożenia duchowe płynące z praktyki okultyzmu, [w:] W. Nowak, S. Ropiak (red.), Sekty jako wyzwanie społeczne i religijne, Wydawnictwo UWM, Olsztyn 2005.

Sędziwój M., Traktat o kamieniu filozoficznym, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1971.

Zwoliński A., Astrologia, wróżby, jasnowidzenie i wywoływanie duchów, Wydawnictwo PETRUS, Kraków 2008.

Zwoliński A., Tajemne niemoce, Wydawnictwo „Sióstr Loretanek”, Warszawa 2001.

 



[1] Zob. G. Bacik, Okultyzm. O zagrożeniach płynących z uwikłania w spirytyzm, magię i wróżby, Kraków 2009, s. 33.

[2] Zob. G. Bacik, dz. cyt., s. 7.

[3] Zob. J. McDowell, D. Stewart, Okultyzm, przeł. A. Gandecki, Lublin 1995, s. 5.

[4] Zob. J. Olszewski, Oblicza astrologii, Toruń 1999, s. 66.

[5] Hasło: Okultyzm, w: Encyklopedia powszechna PWN, Warszawa 1983, s. 364.

[6] Zob. O. A. Posacki, Zagrożenia duchowe płynące z praktyki okultyzmu, [w:] W. Nowak, S. Ropiak (red.), Sekty jako wyzwanie społeczne i religijne, Olsztyn 2005, s. 197.

[7] Hasło: Magia, w: Encyklopedia powszechna PWN, Warszawa 1983, s. 827.

[8] Zob. T. Doktór, Spotkania z astrologią, Warszawa 1987, s. 123.

[9] Zob. A. Zwoliński, Astrologia, wróżby, jasnowidzenie i wywoływanie duchów, Kraków 2008, s. 45.

[10] M. Sędziwój, Traktat o kamieniu filozoficznym, przeł. R. Bugaj, Warszawa 1971, s. 9.

[11] Zob. T. W. Griffon, Historia okultyzmu, przeł. J. Wielobób, Toronto 1992, s. 150.

[12] Zob. tamże.

[13] Tamże.

[14] Tamże, s. 170.

[15] Zob. J. McDowell, D. Stewart, dz. cyt., s. 28.

[16] Zob. G. Bacik, dz. cyt., s. 69.

[17] Zob. T. W. Griffon, dz. cyt., s. 112.

[18] Zob. J. McDowell, D. Stewart, dz. cyt., s. 39.

[19] Zob. A. Zwoliński, Tajemne niemoce, Warszawa 2001, s. 91.

[20] A. Zwoliński, Astrologia, wróżby, jasnowidzenie i wywoływanie duchów, s. 56.

[21] Zob. G. Bacik, dz. cyt., s. 81.

[22] Zob. tamże, s. 35.

[23] Zob. J. McDowell, D. Stewart, dz. cyt., s. 5.