• 20180306_114307.jpg
  • 20180506_202237.jpg
  • 20180507_184304.jpg
  • 20180508_113817.jpg
  • 20180508_140322.jpg
  • 20180509_151605.jpg
  • 20180510_092047.jpg
  • img_1167.jpg

Amicus. Każdego dnia wciąż mijamy setki ludzi, którym nie zawsze poświęcamy choćby chwilę uwagi, wolnego czasu. Bywa, że nie starcza nam nawet jednej chwili, aby spojrzeć im prosto w oczy, bo często tempo życia, pośpiech, nasze sprawy osobiste a często egoistyczne prowadzą nas gdzieś… Mijamy ich, nie zdając sobie sprawy, że Ci niosą w sercu wiele dobra, wiele miłości, radości, szacunku, poświęcenia, służby, altruizmu… Tym samym tracimy to wszystko, czego szukamy, potrzebujemy, oczekujemy, bo nasza miłość egoistyczna nie pozwala nam podjąć głębszej refleksji na temat wartości mijanego obok nas drugiego człowieka, i uświadomić sobie bogactwa tych ludzi. Dlaczego?

W atmosferze wielkopostnej zadumy szukamy miejsca by chociaż na chwilę oddać się osobistej refleksji nad codziennością własnego życia. I trzeba nieraz głębokiej analizy, która doprowadzi nas do stwierdzenia, iż w zgiełku codzienności pozostajemy sami. Tak często jesteśmy głodni dobra, ciepła i miłości, a tak często odrzuceni przez najbliższych i w tym tłumie pozostajemy sami. Nie zawsze nawet mamy świadomość, skąd się bierze tyle złości, i wtedy rodzi się pytanie: czy ja żyję, czy jak aktor życie gram? A wtedy bywa, że ktoś podaje nam rękę nieoczekiwanie, przesyła uśmiech i mówi: bracie chodź! Bowiem mamy wielką misję do spełnienia i zadanie, a więc powstań i Cyrenejczykiem ludziom bądź. (kliknij i posłuchaj)

Przed kilkoma miesiącami otrzymałem od Pani prof. Tamary Hovorun (Ukraina) w formie upominku płytę z piosenkami ukraińskimi, wśród których była znana piosenka pt. Ukraino, Ukraino…, stanowiąca pewnego rodzaju hymn państwowy tego kraju. (tekst: włącz). Piosenka bogata tekstem, melodią a przy słuchaniu wywołująca nastrój sentymentalizmu. Po kilkakrotnym jej wysłuchaniu starałem się przyswoić jej słowa, które wielokrotnie powtarzałem i powtarzam zwłaszcza, gdy jadę na Ukrainę na konferencje, sympozja czy sesje naukowe. Tym razem piosenkę tę nuciłem sobie, przemierzając drogę w kierunku przejścia granicznego w Dorohusku w dniu 11 marca 2012 roku. Po przekroczeniu granicy polsko-ukraińskiej wpierw zatrzymałem się w Zamłyniu, by następnego dnia udać się do Łucka na spotkanie z Jego Ekscelencją Ks. Bpem Marcjanem Trofimiakiem – Ordynariuszem Diecezji Łuckiej.

Ks. Jan Buras1. Proszę Księdza Jana, czas upływa, minęło już wiele lat od naszych wspólnych i częstych rozmów, od wspólnego pieszego pielgrzymowania do Częstochowy. Minęło też wiele lat od mojej trzyletniej pracy w rodzinnej parafii Księdza, jaką była Tarnowska Wola. Wiele też zmieniło się w życiu Księdza. Najpierw praca w diecezji lwowskiej, potem na chwilę w przemyskiej a teraz w Łuckiej, w Zamłyniu, powiecie Lubomil. Tu Ksiądz jako wikariusz generalny diecezji łuckiej na Wołyniu postanowił zorganizować Centrum Integracji. Proszę powiedzieć, skąd taka myśl się zrodziła?

W 2002 roku decyzją wojewody wołyńskiego zostały przekazane obiekty po byłym Sanatorium Przeciwgruźliczym Caritasowi Diecezji Łuckiej. O tym miejscu wiedziałem od początku mojej pracy w tej diecezji. Najpierw po pięciu latach pracy w Kurii Diecezjalnej, zgodnie z wcześniejszą umową z Księdzem Biskupem Marcjanem Trofimiakiem - Ordynariuszem Diecezji, złożyłem rezygnację z pełnionej funkcji. Powoli dojrzewała myśl, aby w tym miejscu, czyli z Zamłyniu na Polesiu, stworzyć Centrum Integracji pomiędzy ludźmi różnych narodów, kultur, tradycji religijnych. Właśnie w miejscu, gdzie w przeszłości wydarzało się wiele zła (czas II wojny światowej a szczególnie rok 1943), postanowiłem zorganizować dzieło, które będzie promieniować dobrem.

Jeszcze przed trzema laty, na teren dawnej Puszczy Sandomierskiej w okolice Stalowej Woli, Sandomierza przybywały zastępy Szlachetnych i Wielkich Gości z Europy, głównie w ramach cyrylometodiańskich spotkań organizowanych przez Jego Ekscelencję Księdza Arcybiskupa Andrzeja Dzięgę, ówczesnego ordynariusza diecezji sandomierskiej a obecnie Metropolitę Szczecińsko-Kamieńskiego. Wśród wielu znakomitych gości byli hierarchowie Kościoła, instytucji, środowisk, organizacji a nawet politycy w tym prezydenci państw. Spotkania te miały na celu budowanie jedności Europy w duchu chrześcijańskim. Krocząc nadal przez życie i wypełniając testament Bł. Jana Pawła II, którego troską było jednoczenie ludzi, rodzą się na nowo idee, których celem jest wypełnianie Jego testamentu. Pomimo, iż minęło już kilka lat od Jego śmierci, wciąż Jego słowa: „Aby zbudować nową Europę na trwałych fundamentach, nie można jedynie odwoływać się do interesów ekonomicznych, które czasem łączą, kiedy indziej jednak dzielą, lecz trzeba się oprzeć na autentycznych wartościach, mających podstawę w powszechnym prawie moralnym, wszczepionym w serce każdego człowieka” – są aktualne i nadal stanowią dla nas zadanie do wypełnienia. Są to, być może wzniosłe cele, ale bez nich nie można mówić o przyszłości Europy.

W dobie piętrzących się trudności, problemów i walki pomiędzy dobrem a złem, pojawiania się wielu nowych negatywnych zjawisk, czymś wprost koniecznym wydaje się, podejmowanie integracyjnych i konsolidacyjnych działań, opartych na wzajemnej solidarności. Konsolidacja jednocząca ideę projektu - promocji pedagogiki katolickiej - to jedno z zasadniczych zadań stojących dziś przed wieloma środowiskami nie tylko Europy. To połączenie, zespolenie a zarazem umocnienie wspólnych działań, zapewne pozwoli na realizację oczekiwanego programu działania prowadzącego w kierunku wdrożenia w życie wychowawcze i edukacyjne pedagogiki katolickiej. W tym kierunku podjęto już szereg inicjatyw na różnych poziomach, co nie oznacza, że wyczerpano wszystkie możliwości w tej materii.

1. Pamiętam z przed laty Księdza jeszcze jako alumna Wyższego Seminarium Duchownego w Przemyślu. Jakoś wtedy nie zauważyłem inklinacji Księdza do pracy duszpasterskiej na wschodzie. Okazuje się, że Pan Bóg kreśli nam różne drogi życia. Niekiedy ma wobec człowieka ukryte plany, które dopiero z czasem są odkrywane i – jeśli je należycie odczytamy – realizowane. Proszę zatem powiedzieć, co skłoniło Księdza do wyjazdu na Wschód, czyli konkretnie do Rosji i tam pracować duszpastersko. Jak się okazuje, to już kolejny, w sumie dziewiąty rok pracy na misjach, obecnie w parafii Kursk?

Tak, to prawda, Pan Bóg kreśli nam różne scenariusze życia. Ale muszę powiedzieć, że w sumie zawsze nosiłem w sercu pragnienie pracy na misjach. Tak też się stało, że po siedmiu latach pracy w diecezji przemyskiej, poprosiłem Księdza Arcybiskupa Józefa Michalika o pozwolenie mi na wyjazd do jednego z krajów, gdzie brakuje kapłanów. Po kilku miesiącach Ksiądz Arcybiskup zaproponował mi wyjazd do Rosji. Muszę przyznać, że był to mój wtedy pierwszy raz, gdy przekraczałem granicę rosyjską, by rozpocząć nową przygodę życia opartą na służbie innemu Narodowi. Pierwsze kroki duszpasterskie na nowej ziemi postawiłem w parafii Perm na Uralu (na granicy Europy z Azją). To było moje pierwsze doświadczenie pracy misyjnej.

Od kiedy podjąłem pracę naukowo-dydaktyczną na Wydziale Zamiejscowym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II w Stalowej Woli, wielokrotnie wiele osób zwracało się do mnie z prośbą, aby przypomnieć mieszkańcom Stalowej Woli – a głównie młodzieży akademickiej – o Osobie (jak wielu określa) szlachetnej, pracowitej, oddanej dla Boga, Kościoła i ludzi. Tą osobą jakże cichą, skromną i pokorną, nie oczekującą wiecznej „glorii”, nie liczącą na permanentne wdzięczności - jest i pozostanie, nie tylko dla Stalowej Woli, jakże wspaniały, znakomity Ksiądz Prałat Władysław Janowski – pochodzący z Domaradza, wyświęcony na kapłana 27 czerwca 1954 roku. To właśnie Ksiądz Prałat stał się budowniczym dzisiejszej Konkatedry w Stalowej Woli pod wezwaniem Matki Bożej Królowej Polski.