• 01.jpg
  • 02.jpg
  • 03.jpg
  • 04.jpg
  • 05.jpg
  • 06.jpg
  • 07.jpg
  • 08.jpg

kaplanstwo 1Miałem zaszczyt głosić w kilku seminariach rekolekcje, jak też przygotowywać diakonów do święceń kapłańskich, głosiłem również rekolekcje w klasztorach żeńskich. Przez ponad trzydzieści lat prowadziłem wykłady z liturgiki zarówno na Wydziale Teologicznym jak też i w różnych seminariach zakonnych. Dane mi było uczestniczyć w pracach Synodu Krakowskiego, tego historycznego, zwołanego przez księdza kardynała Karola Wojtyłę, a zakończonego przez św. Jana Pawła II. Pracując nad historią liturgicznej odnowy w Archidiecezji Krakowskiej, miałem dostęp do archiwów, które też wiele mogły mnie nauczyć odnośnie wartości i fundamentalnego znaczenia życia prezbiterów i ich posługi duszpasterskiej. Dużo dały mi do myślenia naukowe badania na temat wkładu w teologię liturgii i życia duchowego, które reprezentowali wybitni przedstawiciele tzw. ruchu liturgicznego, a byli nimi dom Prosper Guéranger OSB, odnowiciel opactwa benedyktyńskiego w Solesmes, i dom Lambert Beauduin OSB, założyciel klasztoru benedyktyńskiego wschodniego obrządku w Chevetogne.

Asysta2Dzień 11 czerwca 2017 roku dla ziemi szczecińskiej był szczególnym dniem. W tym oto dniu wspólnota diecezji szczecińsko-kamieńskiej przeżywała Jubileusz 30 – lecia pobytu w Szczecinie Świętego Papieża Jana Pawła II. Z kolei 45 lat temu została powołana do istnienia diecezja zaś 25 lat temu została podniesiona do godności archidiecezji. Również 11 czerwca br. Jego Ekscelencja Ks. Abp Andrzej Dzięga świętował Jubileusz 40-lecia przyjęcia święceń kapłańskich, 15 lat temu został wyniesiony do godności biskupiej przez Ojca Świętego Jana Pawła II. Na tym wielkim świętowaniu zgromadziło wielu biskupów, kapłanów i wiernych z różnych zakątków Polski. Przewodniczący liturgii – Ks. Abp Jubilat przypomniał w homilii rys dziejów diecezji i ziemi szczecińskiej ukazując wiele znaków Bożej Opatrzności jakie towarzyszyły dziejom Pomorza począwszy od Ottona poprzez wielu świętych, Sług Bożych – oczekujących na wyniesienie na ołtarze. Bogata oprawa liturgiczna dała wszystkich zebranych możliwość głębokiego przeżycia duchowej jedności z Bogiem. Obecni włodarze miasta, województwa, samorządów lokalnych, przedstawiciele wielu instytucji lokalnych, ogólnopolskich, w życzeniach wyrażali wielkie uznanie wobec Księdza Arcybiskupa za budowanie tożsamości tego Regionu, za krzewienie wiary i nadziei. Podkreślano charyzmatyczny dar Arcybiskupa w budowaniu jedności wspólnoty całego Pomorza bez względu na wyznanie, pochodzenie, kulturę czy światopogląd. Dopełnieniem uroczystości był Akt Zawierzenia złożony u stóp Figury Matki Bożej Fatimskiej - będącej w Katedrze Szczecińskiej, miejscu uroczystości - przez alumnów Arcybiskupiego Wyższego Seminarium Duchownego w Szczecinie. Akt w imieniu wspólnoty seminaryjnej odczytał al. Łukasz Paluch – dziekan alumnatu. Jego głęboka treść zamieszczona jest poniżej.

KatolickiTroska o wychowanie i kształcenie spoczywa nie tylko na rodzicach. Owszem, jest to ich główne zadanie bowiem, tak bowiem wynika z samej natury ludzkiej. Niemniej jednak zadanie to stoi także przed innymi podmiotami odpowiedzialnymi za edukowanie i pedagogię młodego pokolenia. Ważnym jest, aby w całym tym procesie nie zapomnieć o aksjologii mające swe źródło w religii katolickiej. O tym szeroko przypominano podczas Ogólnopolskiej Konferencji Naukowej zorganizowanej przez Katedrę Pedagogiki Katolickiej KUL w dniu 06 czerwca 2017 roku w Stalowej Woli. Była to już zresztą kolejna konferencja o tej tematyce w ramach cyklicznych spotkań, dyskusji poświęconych tej tematyce. Wprawdzie tematyka ta w codziennym życiu jest przyjmowana z pełnym zrozumieniem, to gdy chodzi o wymiar naukowy nie jest już tak wyraźnie ta kwestia lansowana. Kręgi liberalistyczne podejmują wprost walkę z takim nurtem kształcenia i wychowania. Niekiedy także i w kręgach katolickich możemy spotkać brak zrozumienia i akceptacji wobec idei kierunku kształcenia i wychowania katolickiego. Świat na tyle „zgłupiał”, że to co winno być istotą rzeczy, staje się czymś niewygodnym z racji poprawności wobec Unii Europejskiej czy innych jednostek, instytucji, gremiów.

DyplomacjaOd wieków powtarzana maksyma „Polak – Węgier dwa bratanki” jest realizowana na wielu płaszczyznach przez różne gremia. Historia obu Narodów pokazuje, że przyjaźń między Polakami i Węgrami zawsze się sprawdzała, nie tylko w warunkach pokojowych kiedy w Europie i na świecie panował względny spokój, ale była ona obecna i realizowana szczególnie w trudnych czasach. Dziś wiele instytucji w POlsce i na Węgrzech podejmuje nowe i różne formy współpracy na wielu płaszczyznach. Dowodem na to jest choćby złożona w dniu dzisiejszym, to jest 23 maja 2017 roku (wtorek) wizyta Pana dra Pál Attila Illés – Radcy Ambasady Węgierskiej w Warszawie, która odbyła się w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych nr 1 im. ks. kard. Stefana Wyszyńskiego w Tarnobrzegu. Przedmiotem wizyty była kwestia nawiązania bliskiej współpracy ZSP z jednostkami szkolnymi na Węgrzech, podjęcie współpracy władz Tarnobrzega z miastem partnerskim na Węgrzech oraz wiele innych form jakie zostały zarysowane podczas wzajemnych rozmów. Projekt obejmuje wiele różnych inicjatyw na płaszczyźnie edukacyjnej, kulturalnej, samorządowej, akademickiej. Wszystko wskazuje na to, że w niedługim czasie Tarnobrzeg stanie się przystanią dla wielu Węgrów, zaś tarnobrzeżanie zagoszczą na ziemi węgierskiej.

PowołanieW retoryce codziennej powołanie jest zazwyczaj kojarzone z wyborem przez daną osobę drogi życia zakonnego lub kapłańskiego. Coraz częściej jednak pojawia się w refleksji naukowej i codziennej "powołanie" jako pełnienie w sposób bardzo oddany, z poświęceniem danej pracy, danemu zawodowi. Zwykle w tym kontekście mówi się o powołaniu lekarza, pedagoga. Takie rozumowanie terminu "powołanie" nie budzi w społeczeństwie sprzeciwu czy wątpliwości - wręcz przeciwnie. Coraz częściej czuje się wprost oczekiwanie, zapotrzebowanie by nie tylko wspomniane zawody, posługi kojarzone były z powołaniem. Ta kwestia w świadomości ludzkiej pozostaje żywa i wciąż się rozwija. Tym razem jednak zatrzymajmy się na chwilę nad pierwszym skojarzeniem słowa „powołanie”, a więc nad powołaniem do życia kapłańskiego czy zakonnego. Wielu twierdzi, że dziś występuje kryzys powołania, co oznacza, że coraz mniej osób młodych chce poświęcić się służbie Bogu. Jeśli już tak jest, to być może na to składa się wiele przyczyn, począwszy od spadku przyrostu naturalnego poprzez zjawisko emigracji, zmianę stylu życia, kultury i wiele innych tego rodzaju przyczyn. Pomimo dość pesymistycznego spojrzenia i oceny na fakt powołania kapłańskiego i zakonnego, wciąż spotykamy młodych ludzi gotowych poświęcić się służbie Bogu i ludziom. Być może i ten krótki tekst stanie się przyczynkiem do refleksji młodzieży nad swoim życiem, ofiarowaniem go Komuś, kto wciąż zaprasza jak u początku Kościoła, jak przed laty, tak i dziś. Jeśli więc odczuwasz w sobie taką myśl, potrzebę służby Bogu i ludziom, warto przejść do dalszej części niniejszego tekstu.

RadaSprawa katolicyzmu, katolickości w obecnych czasach napotyka na rożne niezrozumienia, trudności, opory, zagrożenia a niekiedy prześladowania. Takie postawy występują w różnych środowiskach, niekiedy zdawać by się mogło, utożsamiających z katolicyzmem, a okazuje się, że przedstawiciele ich stają się wrogami Kościoła, a więc i katolicyzmu. Niejednokrotnie doprawdy trudno jest taką postawę zrozumieć. To stanowi dodatkowe i poważne wyzwanie, by częściej pochylać się nad sprawami wiary katolickiej i jej obecności w życiu społecznym. Temu służą różne formy działalności organizacji kościelnych, społecznych, zespołów, rad i innych gremiów zorganizowanych. Tym razem Katedra Pedagogiki Katolickiej postanowiła zorganizować w dniu 06 czerwca 2017 roku (wtorek) w Stalowej Woli Ogólnopolską Konferencję Naukową na temat: „Pedagogika Katolicka: założenia, wyzwania, oczekiwania”. Będzie to przyczynek do dyskusji nad szeroko rozumianą pedagogiką katolicką. Świadomi, że solidne przygotowanie wystąpienia a potem tekstu do druku związanego z tematyką konferencji wymaga badań, analizy źródeł, przemyśleń – już dziś chcemy Państwa o tym wydarzeniu poinformować. Jedna bardzo istotna kwestia jaka wiąże się z konferencją, a mianowicie to, że tym razem przyjmować będziemy tematy referatów tylko i wyłącznie związane z pedagogiką katolicką – oczywiście w różnych jej aspektach i wymiarach.

SpotkanieWiosna, to nadzwyczaj cudowny czas, to wspaniałe dni, pełne uroku, to dni długich marzeń, tęsknot, pragnień. To także czas nowych odkryć nie tylko w sensie kopernikowskim, noblowskim, ale to czas odkryć duchowych, wewnętrznych. Naprawdę? A czy w ogóle warto? Wielu się już o tym przekonało twierdząc, że naprawdę warto. Więc co mamy robić? Są ku temu pewne rady, sposoby – może warto z nich skorzystać? A więc w jaki sposób można odkryć czy nawiązać przyjaźń z Bogiem? Czekając na uderzenie błyskawicy? Poświęcając się bez reszty działaniom charytatywnym z pobudek religijnych? Stając się lepszym człowiekiem, tak by Bóg mógł nas zaakceptować? W ŻADEN z tych sposobów. Bóg pokazuje nam wyraźnie w Biblii, jak możemy Go poznać. Poniżej wyjaśniono, w jaki sposób możesz już teraz rozpocząć budowanie osobistej więzi z Bogiem. Tak więc do rzeczy. Oddajmy się lekturze tekstu poniżej zamieszczonego.

SeminariumByć otwartym na drugiego człowieka to nie tylko ludzka zwyczajna grzeczność, lecz także to misja każdego człowieka, to jego powołanie i zadanie. Otwartość na sprawy innych wynika z naszego chrześcijańskiego powołania. Nie możemy zapomnieć ani na chwilę słów Chrystusa: „Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, mnieście uczynili”. I tak wciąż idziemy przez życie. A na drodze tego życia spotykamy wiele osób. Każde spotkanie ma jakiś sens, nie jest tylko przypadkiem, bo te występują jedynie w gramatyce. W ostatnich dniach na specjalne zaproszenie Biskupa Szczecińsko-kamieńskiego gościł w Polsce Bp Bronisław Biernacki. W dniu 11 maja br. przewodniczył on Mszy świętej w kościele seminaryjnym w Szczecinie, podczas której ukazał drogą swojego powołania kapłańskiego. A była to droga trudna z racji na ówczesne wydarzenia jakie miały w tym okresie miejsce i on w nich – siłą faktu i rzeczy - uczestniczył. Pomimo wielu trudności kroczył zawsze drogą otwartości, służby, poświęcenia. Dziś – jak podkreślał w homilii – potrzeba wciąż podobnych postaw, wytrwałości, samozaparcia. Chrystus bowiem nie potrzebuje mięczaków, ale ludzi wytrwałych, mocnych, nieugiętych. „Kto chce iść za mną – powiada - niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech mnie naśladuje”. I jak u początku chrześcijaństwa, tak i dziś Krzyż jest sprawdzianem wierności wobec Boga. Być wiernym oznacza, być prawdziwym jego przyjacielem.