• foto_nr_01.jpg
  • foto_nr_02.jpg
  • foto_nr_03.jpg
  • foto_nr_04.jpg
  • foto_nr_05.jpg
  • foto_nr_06.jpg
  • foto_nr_07.jpg
  • foto_nr_08.jpg

Uroczysta Msza świętaW czasie, gdy dobiegały Światowe Dni Młodzieży w Panamie, gdy młodzi zgromadzeni ze 156 krajów przy Ojcu Świętym Franciszku wyrażali wielką radość w duchu jedności, gdy z ust Papieża płynęły słowa do młodych, iż nie tkwią w „międzyczasie”, lecz są Bożym „teraz”, w tym czasie tj. 27 stycznia br. w kościele seminaryjnym Arcybiskupiego Wyższego Seminarium Duchownego w Szczecinie sprawowana była uroczysta Msza święta, której przewodniczył ks. bp Marian Błażej Kruszyłowicz, podczas której grupie alumnów udzielono posługi lektoratu i akolitatu. W uroczystości tej oprócz braci alumnów, przełożonych seminarium, kapłanów, rodziców i znajomych przyjmujących posługi, swoją modlitewną obecnością towarzyszyły grupy wiernych z diecezji szczecińsko-kamieńskiej. Wydarzenie to wpisało się w rzeczywistość trwających ŚDM jak również w czas szczególnej modlitwy o powołania kapłańskie i zakonne trwającej od kilku miesięcy w diecezji. Galeria foto poniżej tekstu

Przewodniczący Liturgii w homilii nawiązał do czytań mszalnych, które wprost nawiązywały treścią do uroczystości. Warto przypomnieć, że akolita – termin pochodzący od greckiego słowa „akólouthos” – to człowiek „idący za kimś, towarzyszący”. Jeszcze do 1972 roku w Kościele łacińskim było to ostatnie z tzw. święceń niższych (były wówczas cztery: ostiariat, lektorat, egzorcystat i akolitat) udzielane kandydatowi do kapłaństwa w czasie seminaryjnej formacji. Papież Paweł VI po Soborze Watykańskim II postanowił odnowić i zreformować posługi i wyznaczył akolitom nowe miejsce w Kościele. Obecnie akolitat nie jest zastrzeżony dla kandydatów do kapłaństwa, co więcej, papież powierzył akolitom część obowiązków, które dawniej należały do subdiakonów, a także przywrócił część funkcji, które odebrano akolitom na przestrzeni wieków. Jednak akolita nie jest nazywany już prawnie duchownym. Stał się szczególnym sługą ołtarza, ale nie jest ustanawiany jedynie do posługi w liturgii, lecz też do posługiwania chorym i cierpiącym. Karmiąc się Eucharystią, ma za zadanie uczyć się szczerej miłości do potrzebujących.

Jak zaznaczono wyżej, podczas seminaryjnej uroczystości udzielono również grupie alumnów posługi lektoratu. Posługa lektoratu to nie tylko zewnętrzny znak, udzielany osobom, które już wcześniej pełniły rolę lektorów, ale kolejny krok na drodze do kapłaństwa, mający uświadomić temu kto go stawia konieczność poddania się kształtowaniu przez Słowo Boże. To również posłanie, aby nieść to Słowo światu i stawać się narzędziem w ręku Boga. Lektor jest ustanowiony do wykonywania czytań z Pisma Świętego, z wyjątkiem Ewangelii. Może on podawać intencje modlitwy powszechnej, a gdy nie ma psałterzysty, może również wykonać psalm między czytaniami”. Może on także „kierować uczestnictwem wiernych”, podając potrzebne wyjaśnienia i zachęty lub przygotowując komentarze do odczytania przez innych usługujących.

Tak więc lektor i akolita spełniają własną posługę w celebracji liturgicznej a zwłaszcza w Eucharystii. Jednak w zakres ich zadań wchodzą także czynności związane z przygotowaniem miejsca i rzeczy potrzebnych do liturgii oraz przygotowanie wiernych do dobrego uczestnictwa i spełniania właściwych dla nich i powierzonych im czasowo funkcji liturgicznych. Spełnianie przez lektorów i akolitów własnych posług w liturgii ma kształtować ich specyficzną duchowość skoncentrowaną wokół słowa Bożego i Eucharystycznej Ofiary.

Fotogaleria z Uroczystości

Amicus